Νέα έκδοση: «Ο κοσμοπολίτης - Η ζωή και ο θάνατος του Κώστα Καραγιώργη»

Ένα νέο βιβλίο του Βασίλη Τσιράκη κυκλοφόρησε μέσα στον Απρίλη από τις εκδόσεις Τόπος. Πρόκειται για το βιβλίο Ο Κοσμοπολίτης, μια μυθιστορηματική βιογραφία που εισχωρεί σε άγνωστες πτυχές της πολυσήμαντης και πολυσχιδούς προσωπικότητας του γιατρού, δημοσιογράφου και ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Κώστα Καραγιώργη (1905-1955). Ο Καραγιώργης, ψευδώνυμο του Κώστα Γυφτοδήµου, υπήρξε πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας με έντονη δράση και στην Καρδίτσα (μικρή αναφορά ΕΔΩ).

Ο συγγραφέας Βασίλης Τσιράκης γεννήθηκε το 1961 στην Καρδίτσα και πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στον Βόλο. Από το 1980 ζει στη Θεσσαλονίκη, όπου και σπούδασε στο τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ. Είναι συγγραφέας έξι μυθιστορημάτων, δύο θεατρικών έργων και δημιουργός έξι ταινιών μικρού μήκους. Είναι µέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Κυκλοφορούν τα βιβλία του: Ποδηλάτες του χρόνου (2004), Ακορντεόν, Βιολί και Φυσαρμόνικα (2007), Σελανίκ (2012), Τα χρόνια ανάμεσα (2016), Οι αλώβητοι (2019), Ξερολιθιά (2020), Πτέρυγα Α΄ - Κελί 71 (2024).

«Ο Καραγιώργης, κατά κόσμον Κώστας Γυφτοδήµος, γιος έγκριτου συμβολαιογράφου, γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1905. Γνώρισε, ως φοιτητής της Ιατρικής ακόμη, τη φυλακή και

μουσικοπολιτική εκδήλωση για τα 1000 φύλλα/44 χρόνια έκδοσης της εφημερίδας Προλεταριακή Σημαία

Με επιτυχία και με ικανοποιητική συμμετοχή πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής 15/2 στο καφέ ΟΔΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ, η μουσικοπολιτική εκδήλωση με αφορμή τα 1000 φύλλα/44 χρόνια έκδοσης της εφημερίδας Προλεταριακή Σημαία.

Στην εισηγητική ομιλία έγινε μια σύντομη αναφορά σ’ αυτή την πολύχρονη εκδοτική προσπάθεια. Από το πρώτο φύλλο της Προλεταριακής Σημαίας που εκδόθηκε μέσα στη χούντα, σε συνθήκες παρανομίας, στο μακρινό 1968 μέχρι τις αρχές του 1971 (πρώτη περίοδος). Την επανεκκίνηση/επανέκδοση της εφημερίδας το 1976,  μετά τη πτώση της χούντας και μετά  το ιδρυτικό συνέδριο του ΚΚΕ(μ-λ), που συνεχίστηκε μέχρι το 1981 (δεύτερη περίοδος). Και στη συνέχεια, τα 1000 φύλλα/44 χρόνια της τρίτης περιόδου έκδοσης, δηλαδή μετά τη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης του 1982 μέχρι και σήμερα.

Όλα αυτές τις δεκαετίες η Προλεταριακή Σημαία ως εφημερίδα του ΚΚΕ(μ-λ), είχε σημαντική συμβολή στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος. Μια προσπάθεια σίγουρα με πολλά κενά, πολλές αδυναμίες, πολλά πισωγυρίσματα αλλά με μια τελική αποτίμηση σίγουρα θετική. Μια έκδοση χωρίς επαγγελματίες δημοσιογράφους και συντάκτες. Χωρίς χρηματοδότηση από κράτος, από ινστιτούτα, από ΜΚΟ και από διάφορα ΕΣΠΑ. Χωρίς «έμμεση» χρηματοδότηση από κρατικές διαφημίσεις, «λίστες Πέτσα» κ.α. Πάντα με οδηγό το

1000 φύλλα της εφημερίδας Προλεταριακή Σημαία

 

Επτά χρόνια μετά...

του Κωστή Αλεξίου

Κι ο Στέφος ήταν παντός καιρού... παρουσιαστικό άλλης εποχής. Τιράντες, καπέλο, καμπαρντίνα και στα βαριά κρύα, ρούσικο καπέλο. Κι ήταν και παντός συνθηκών. Μια ζωή στρατευμένος στην πιο ευγενική και ταυτόχρονα σκληρότατη μάχη εναντίον των εχθρών της Ανθρωπότητας. Τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές. Αχώριστος Σύντροφος του Κομμουνιστή Ηλία Καμαρέτσου, απ' τα εφηβικά χρόνια, σμιλεύτηκε στην μεγάλη υπόθεση του Κομμουνιστικού κινήματος, αναμετρήθηκε όχι μόνο με τις εξωτερικές ιστορικές συγκρούσεις, αλλά και με τις εσωτερικές θύελλες του ρεβιζιονισμού, της διάλυσης και του τέλους της Ιστορίας, που μάχονταν λυσσαλέα οι αστοί κι οι ακόλουθοι τους. Η νιότη του κόσμου όμως είναι μεγάλο πανανθρώπινο κουσούρι. Ο Στέφος με την πορεία ζωής και δράσης το χε κατακτήσει. Κι όχι ατομικά. Συλλογικά, ταξικά, κομματικά μες στό ασταμάτητο καμίνι του Αγώνα. Συνδέθηκε με τους νέους και νέες γιατί παρόλο τα χρόνια του ήταν κι ο ίδιος νέος. Παλιάς κοπής αλλά νέας αφετηρίας. Πιστός στην αντίληψη των Μαοϊκών, πως για να κτιστεί το νέο πρέπει να

Πολυτεχνείο 2025: Ο Νοέμβρης επιμένει!

Με συγκέντρωση και πορεία τιμήθηκε και φέτος στην Καρδίτσα η επέτειος του Πολυτεχνείου. Για άλλη μια χρονιά, 52 χρόνια μετά, εργαζόμενοι και νεολαίοι διαδήλωσαν στα βήματα του Νοέμβρη με αντιιμπεριαλιστικά-αντιφασιστικά συνθήματα, ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, για λευτεριά στην Παλαιστίνη. 

Δύο οι συγκεντρώσεις που έγιναν στη κεντρική πλατεία, η μία από Εργατικό Κέντρο, ΝΤ ΑΔΕΔΥ, Εργατικά Σωματεία κ.α. και η άλλη από οργανώσεις και συλλογικότητες της “εκτός των τειχών” αριστεράς. Με πανό συμμετείχαν το Δίκτυο Αλληλεγγύης και Αγώνα, το Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι και το ΚΚΕ(μ-λ). Μετά τη συγκέντρωση ακολούθησε πορεία που για πρώτη φορά δεν κατέληξε στο μνημείο της Αντίστασης αφού ο Δήμος Καρδίτσας φρόντισε να το “ξηλώσει” στο όνομα της “ανάπλασης” της πλατείας Δικαστηρίων. Όσο και αν τα κόμματα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης προσπαθούν να διαγράψουν από τη συλλογική μνήμη τα αντιιμπεριαλιστικά-αντιφασιστικά μηνύματα της εξέγερσης του Νοέμβρη, όσο και αν προσπαθούν να την μετατρέψουν σε μια ανώδυνη γιορτούλα με ποιήματα και

7 Νοέμβρη

Στο σκυλολόγι του Τσάρου:

«Κάτου τα χέρια! Ξεκουμπιστείτε!»

θα πει η δυνατή φωνή του βούκινου

δοξάζοντας τη λευτεριά.

Θα γκρεμίσουμε τις φυλακές,
Η δίκαιη βροντή βροντάει.
Οδηγεί τους αγωνιστάδες.
Βασανιστήρια, Οχράνα,
κνούτο, κρεμάλα, κάτου!
 
Ξαμολύσου μάχη των λεύτερων ανθρώπων!
Θάνατος στους τυράννους!
(…)
Ας τσακίσουμε τη σκλαβιά,
τη ντροπή της σκλαβιάς!
Ω Ελευθερία, δώσε μας
τη γη και την ανεξαρτησία!»

108 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση σήμερα (7 Νοέμβρη 1917 / 25 Οκτώβρη με το παλιό ημερολόγιο). Τιμώντας την επέτειο αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από το μοναδικό ποίημα που έγραψε ο Λένιν, χειρόγραφο του οποίου βρίσκεται στη συλλογή των αυτογράφων του Λένιν που έχει καταρτίσει ο Γρηγόρης Αλεξίνσκι και αποσπάσματά του δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 7 Νοέμβρη 1946, σε μετάφραση του Κώστα Βάρναλη.

Και για όσους αποζητούν αποτιμήσεις, θα αρκεστούμε ξανά στον Λένιν: "Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε"

Δείτε ΕΔΩ παλιότερες αναφορές του blog στην επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης.

 

Τασκένδη, 1955: Η πραξικοπηματική «αλλαγή γραμμής» στο ΚΚΕ

Συμπληρώνονται φέτος 70 χρόνια από τον Σεπτέμβρη του 1955, όταν στη μακρινή Τασκένδη, πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν της (πρώην) Ε.Σ.Σ.Δ., γράφτηκαν μερικές από τις πιο μαύρες σελίδες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Με την ήττα του ΔΣΕ, χιλιάδες μαχητές, πολιτικά στελέχη και μέλη του ΚΚΕ οδηγήθηκαν σε αναγκαστική πολιτική προσφυγιά. Πάνω από 55.000 υπολογίζονται οι πολιτικοί πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες Πολωνία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία κλπ[1]. Το μεγαλύτερο κομμάτι εγκαταστάθηκε στην Τασκένδη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Η Κομματική Οργάνωση Τασκένδης (ΚΟΤ) το 1955 αριθμούσε 8.000 μέλη[2] και ήταν η μοναδική συγκροτημένη οργάνωση που υπάγονταν αποκλειστικά στο ΚΚΕ ενώ στις υπόλοιπες χώρες τα μέλη του ΚΚΕ είχαν ενταχθεί στις οργανώσεις των ΚΚ των χωρών φιλοξενίας[3].  Λόγω του μεγέθους της η ΚΟΤ είχε ειδικό βάρος και έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των συσχετισμών μέσα στο ΚΚΕ. Για το λόγο αυτό βρέθηκε στο επίκεντρο της διαπάλης για την αλλαγή γραμμής στο ΚΚΕ και την πραξικοπηματική επιβολή της αναθεωρητικής/ρεβιζιονιστικής γραμμής στα πλαίσια της λεγόμενης «αποσταλινικοποίησης» (ΕΔΩ).

Μεταξύ των αγωνιστών που βρέθηκαν πολιτικοί πρόσφυγες στην Τασκένδη ήταν και αρκετοί Καρδιτσιώτες όπως ο Πέτρος Μπολτσής από τη Μούχα, ο Γιάννης Θεολόγης από το Ρούσσο, ο Γιώργος Κοτρώτσιος από τη Δαφνοσπηλιά και πολλοί άλλοι, άνδρες και γυναίκες.

Για τα γεγονότα της Τασκένδης και την επέμβαση στο επαναστατικό ΚΚΕ, ο Πέτρος Μπολτσής στο βιβλίο του «Αναμνήσεις απ’ τη ζωή κι απ’ τον Αγώνα», Αθήνα 1986 (σελ.67-75), γράφει:

Αύγουστος του 1985: Η πρώτη εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα θύματα της Νιάλας

εφημερίδα ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ, 14-8-1985

Τέτοιες μέρες πριν 40 χρόνια, Αύγουστο του 1985, οργανώθηκε στη κορυφογραμμή των Αγράφων, στον αυχένα της Νιάλας, η πρώτη εκδήλωση για τα θύματα του Απρίλη του 1947. Για “το πέρασμα της Νιάλας” έχουμε ξαναγράψει ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ. 

Για αυτή την πρώτη εκδήλωση τιμής και μνήμης γράφει ο Κοσμάς Σούφλας στο βιβλίο του “ΑΠ’ ΤΟ ΔΙΩΓΜΟ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ”¨:

«Έπειτα λοιπόν από 38 ολάκερα χρόνια, συναγωνιστές των θυμάτων που επέζησαν από τη φοβερή θεομηνία, έστησαν εκεί ψηλά στο ξάγναντο, στον «Κρανίου Τόπο», ένα απλό μνημείο, μια αναμνηστική πλάκα, με την επιγραφή: ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΕΠΕΣΑΝ ΧΤΥΠΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΦΟΒΕΡΗ ΧΙΟΝΟΘΥΕΛΛΑ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΟΥ Δ.Σ.Ε., ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟ Ε.Σ. ΚΑΙ ΑΜΑΧΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΙΣ 12-4-1947

Έτσι, τιμήθηκαν όλα τα θύματα, σ’ όποια πολιτική παράταξη κι αν ανήκαν.

Στις 18 Αυγούστου 1985, βετεράνοι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, συναγωνιστές, φίλοι και συγγενείς των θυμάτων, από τα χωριά της Θεσσαλίας κι Ευρυτανίας, συγκεντρώθηκαν στον αυχένα της Νιάλας, εκεί στη θέση του απέριττου μνημείου, ν’ αποτίσουν φόρο τιμής σ’ αυτούς που έπεσαν χτυπημένοι απ’ τα στοιχεία της φύσης.

Την αναμνηστική πλάκα αποκάλυψε ο Δήμαρχος Καρδίτσας Δημ. Αρχοντής. Έπειτα μίλησε, μέσα σε συγκινητική ατμόσφαιρα, ο συγγραφέας Β. Φυτσιλής, μάρτυρας της τραγικής εκείνης

κι ‘ναι οι μνήμες του Αύγουστου πολλές και ματωμένες

 

Δες παλιότερες αναρτήσεις ΕΔΩ και ΕΔΩ 

Φαραντούρη-Λέκκας στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη

Βράδυ Σαββάτου, λίμνη Πλαστήρα, Καλύβια Πεζούλας. Τραγουδήσαμε, θυμηθήκαμε, συγκινηθήκαμε... Δρόμοι παλιοί, Δακρυσμένα μάτια, Δρόμοι του Αρχάγγελου, Βρέχει στη φτωχογειτονιά, Δραπετσώνα, Κοίτα με στα μάτια, Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν, Λίγο ακόμα... Αν και στις χθεσινές επιλογές τραγουδιών έλειψαν τα «καθαρά» πολιτικά τραγούδια, αυτά που κυρίως νοηματοδοτούν το έργο του Μ.Θεοδωράκη, Μαρία Φαραντούρη και Βασίλης Λέκκας μας μάγεψαν, μας ταξίδεψαν, μας έδωσαν μπόι... Σε κάποιους παλιότερους ξύπνησαν μνήμες από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Την πρώτη συναυλία των Θεοδωράκη-Φαραντούρη στη Καρδίτσα, Μάη του 1975, στο γήπεδο της πόλης, που «άγνωστοι» πέταξαν στις κερκίδες αμπούλες βρώμας για να σκορπίσει ο κόσμος και να χαλάσει η συναυλία... Κάποιος από την πλατεία θυμήθηκε το τραγούδι για τον Σωτήρη Πέτρουλα που φέτος κλείνουν 60 χρόνια από τη δολοφονία του στα Ιουλιανά του ’65... (ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ)  Και κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν τη Γάζα, τη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ και τον Εθνικό Ύμνο των Παλαιστινίων (ΕΔΩ) που με παραγγελία του Γιάσερ Αραφάτ συνέθεσε το 1982 ο Μίκης...

Τέτοιο μήνα, Ιούλη του 1925 γεννήθηκε ο Μίκης Θεοδωράκης και έζησε κοντά έναν αιώνα. Άφησε την τελευταία του πνοή 2 Σεπτέμβρη του 2021, σε ηλικία 96 ετών.

«Έναν αιώνα γεμάτο από αγώνες, πολέμους, περήφανες νίκες και δυσβάσταχτες ήττες για το λαό μας, που επιχείρησε τα πιο σημαντικά, μέχρι τώρα, βήματα για τη χειραφέτηση και την απελευθέρωσή του από τους τυπικούς και ουσιαστικούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Αυτή την ηρωική πορεία συνόδευσε η μουσική του Θεοδωράκη για δεκαετίες. Η μουσική που έκανε κτήμα των μαζών τους μεγάλους ποιητές αυτού του τόπου. Η μουσική που συντρόφευσε το λαό στις χαρές και τις λύπες, στο γλέντι και στην παρανομία, στις σφιγμένες γροθιές, στην απογοήτευση, αλλά και στην αποφασιστικότητα. Ένα μουσικό έργο που επεκτάθηκε σε διαφορετικά είδη, αλλά και δημιούργησε νέα, φέρνοντας, έτσι, πιο κοντά στο λαό μια καλλιτεχνική δημιουργία που ως τότε ήταν προνόμιο των λίγων.

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ 17/5/1975

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ 21/5/1975

Κι έτσι, όπως ο λαός έβγαινε στο πολιτικό προσκήνιο μέσα από τους αγώνες του, έτσι και με τους αγώνες αυτούς έδινε την έμπνευση στους μεγάλους καλλιτέχνες που γέννησε, ώστε να βγει πια και στο προσκήνιο της τέχνης. Της δικής του, πια, τέχνης, που επισκίαζε, πλέον, την τέχνη του αντιπάλου ή την ανάγκαζε κι αυτήν να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Η συμβολή του Θεοδωράκη σε αυτή τη διαδικασία ήταν καθοριστική. Και αυτή του η προσφορά είναι που τον κατοχύρωσε στις καρδιές και τις συνειδήσεις του λαού ως τον δικό του μεγάλο μουσικό, τον πνευματικό άνθρωπο με το διεθνές κύρος που στεκόταν στο πλευρό του.

Δεν είναι τυχαίο ότι η μουσική του δημιουργία έπαψε να είναι πια η ίδια όταν το λαϊκό κίνημα και η Αριστερά υποχώρησε, ιδιαίτερα μετά τις ανατροπές του ’89-91, όταν ο καπιταλισμός πανηγύρισε και την τυπική του νίκη απέναντι στον θανάσιμο εχθρό του, το κομμουνιστικό κίνημα. Τα απόνερα της τρικυμίας που συντάραζε τον κόσμο έφτασαν και στη χώρα μας, στην Αριστερά της και στους καλλιτέχνες της.

Το σύστημα δεν έχασε την ευκαιρία να προσπαθήσει να οικειοποιηθεί ένα σύμβολο της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος. Και δημιούργησε, έτσι, τον δικό του Θεοδωράκη, αυτόν που θρηνεί σήμερα η κυβέρνηση και τα κανάλια και όλοι οι απόγονοι αυτών που τον φυλάκισαν, τον βασάνισαν και απαγόρευσαν τα τραγούδια του.

Τα στερνά δεν τίμησαν τα πρώτα. «Καραμανλής ή τανκς» το ‘74, υπουργοποίηση με τη ΝΔ το ‘90, συμμετοχή στα εθνικιστικά συλλαλητήρια, πρόσφατα… Η πολιτική πορεία του Θεοδωράκη στενοχώρησε, μπέρδεψε, εξόργισε το

με την Παλαιστίνη...

Από το Plastiras Lake Festival (11-12-13/7/2025)

“Η ιστορία έχει μια σωστή πλευρά, με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά»”. Το σύνθημα φωνάχτηκε και πάλι αυτό το 3ήμερο. Ξανά και ξανά από τη νεολαία. Με παλαιστινιακές σημαίες και με κεφίγιες... Με τους Social Waste, με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, με τη Νατάσσα Μποφίλιου... Στα ‘Αγραφα, στο φεστιβαλ λίμνης Πλαστήρα...  “Σε ετούτο το χώμα που αντηχεί ακόμα, από τα βάθη της τρύπας, Κιλελέρ και Αντύπας”... Όταν ο πλανήτης βρίσκεται σε πολεμικό αναβρασμό και σε πορεία προετοιμασίας όρων για έναν γενικευμένο πόλεμο, το “λευτεριά στην Παλαιστίνη” έχει αξία να ακούγεται. Παντού. Πάλι και πάλι. Όχι μόνο στα φεστιβάλ και στις συναυλίες. Όχι σαν “φάση” ούτε σαν μια “festival style” κουλτούρα αλλά να βγει “έξω”, να “διαδηλώσει” και να ακουστεί ξανά και ξανά σε δρόμους και σε πλατείες, σε χώρους δουλειάς και σε χώρους σπουδών... Για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον ηρωικό Παλαιστινιακό λαό που σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Και κυρίως να

κυκλοφορεί η Αντίθεση #22

Το τεύχος #22 του περιοδικού Αντίθεση κυκλοφορεί σε μια περίοδο που ο κόσμος συνταράσσεται από την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, σε βαθμό τέτοιο που δεν είχε φτάσει για δεκαετίες.
Παράλληλα, και στην τροχιά που καθορίζουν οι αντιθέσεις αυτές, η επίθεση του συστήματος ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων στη χώρα μας οξύνεται ολοένα.
Στις συνθήκες αυτές οι απαιτήσεις για το κίνημα μεγαλώνουν. Είναι αναγκαία η συζήτηση για τον χαρακτήρα των αντιθέσεων και της επίθεσης, για την ερμηνεία των σύνθετων και επικίνδυνων εξελίξεων. Είναι όμως εξίσου αναγκαία και η συζήτηση για το ίδιο το κίνημα, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του, η αντιπαράθεση με απόψεις που εμποδίζουν την ανάπτυξή του, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ο λαός έχει την διάθεση να αγωνιστεί, όπως έχουν δείξει οι μαζικές κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος, με αποκορύφωμα την μεγάλη απεργία στις 28 του περασμένου Φλεβάρη.
Σ’ αυτή τη συζήτηση θέλει να συμβάλει το νέο τεύχος της Αντίθεσης, το οποίο ξεκινά με δύο κείμενα σχετικά με τους εργαζόμενους και το κίνημά τους.
Μια αναλυτική τοποθέτηση της Ταξικής Πορείας για το νέο νόμο για τον κατώτατο μισθό και τις Συλλογικές Συμβάσεις και ένα κείμενο του Πάνου Χουντή σχετικά με τις απόψεις και πρακτικές του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στα σωματεία.
Ο Βασίλης Σαμαράς αναφέρεται στην κατάσταση στον κόσμο και στα ζητήματα που απασχολούν το κίνημα και αναζητούν απαντήσεις απαλλαγμένες από κάθε ρεφορμισμό.
Ο Δημήτρης Μάνος επιχειρεί μια προσέγγιση στο ζήτημα της τεχνητής νοημοσύνης για την οποία τόσος

8 Μάρτη: Η γυναίκα του λαού αγωνίζεται ενάντια στο σύστημα που δολοφονεί, εκμεταλλεύεται, καταπιέζει

Πέρασαν 168 χρόνια από την 8η Μάρτη του 1867, που η διαμαρτυρία που οργάνωσαν οι εργάτριες στις υφαντουργίες της Νέας Υόρκης ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς πνίγηκε στο αίμα. Από το 1910 καθιερώθηκε ως ημέρα μνήμης και τιμής των αγώνων της γυναίκας για ισοτιμία και κοινωνική απελευθέρωση, από το Διεθνές Συνέδριο Εργαζόμενων Γυναικών στην Κοπεγχάγη, με πρόταση της Γερμανίδας επαναστάτριας Κλάρας Τσέτκιν. 

Φέτος, η μέρα της γυναίκας θα τιμηθεί στο φόντο της προετοιμασίας του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου και με το λαομίσητο σύστημα εξουσίας στη χώρα μας να έρχεται αντιμέτωπο με τις μάζες που ξεσηκώθηκαν, γιατί ένιωσαν πως χάνονται από την πολιτική του συστήματος, όπως οι 57 αδικοχαμένοι νεκροί που δολοφονήθηκαν στα Τέμπη.

Η γυναίκα, που είναι το μισό του λαού, ξεσηκώθηκε για όλους τους λόγους που ξεσηκώθηκε το άλλο μισό. Μονάχα που βαραίνουν περισσότερο τους ώμους της, λόγω της ανισότιμης θέσης της στην κοινωνία και βαθαίνουν κι άλλο την ανισοτιμία της. Ως κομμάτι του λαού, η γυναίκα καλείται να παλέψει για το δίκιο του, που είναι και δικό της δίκιο, να μιλήσει για τα προβλήματά της και τη διπλή καταπίεσή της, να προβάλλει και να διεκδικήσει τα ιδιαίτερα αιτήματά της. Πρέπει, όμως, πρώτα να ξεκαθαρίσει ποια είναι αυτά. Γιατί η υποχώρηση του εργατικού κινήματος και συνακόλουθα του γυναικείου κινήματος, που είναι τμήμα του, την έχουν αποσυγκροτήσει.

Τα διάφορα ρεύματα του φεμινισμού, made in USA τα περισσότερα, που είναι κυρίαρχα στις μέρες μας, μπερδεύουν και συσκοτίζουν τα πάντα γύρω από το γυναικείο ζήτημα. Προσπαθούν να

Νέα χρονιά αγώνων και αναμετρήσεων χρειάζεται ο κόσμος της δουλειάς!

Τα αδιέξοδα του αστικού κόσμου δεν είναι των λαών! 

Το νέο έτος ήρθε «κουβαλώντας» ένα βαρύ φορτίο προκλήσεων και ζητημάτων με τα οποία πρέπει να αναμετρηθούν το προλεταριάτο και οι λαοί. Σε έναν κόσμο που συνταράσσεται από την ολόπλευρη κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και την άγρια διαπάλη των ιμπεριαλιστών για το ξαναμοίρασμα των ζωνών κυριαρχίας, με όσα αυτά παράγουν στη σύμπλεξη και την αλληλοτροφοδότησή τους, μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο αισθητή η απουσία της κατεύθυνσης που μπορεί να τα βάλει με τα σκοτάδια της εποχής μας και που πρέπει να οικοδομηθεί μέσα από την πάλη των λαών: αυτή της οργάνωσης των μαζών μέχρι και το ανώτερο πολιτικό επίπεδο, της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης, της κομμουνιστικής προοπτικής.
(…)
Με τη νέα χρονιά να ξεκινάει με αυξήσεις στα διόδια και τα δημοτικά τέλη και πρόσφατα ψηφισμένους έναν προϋπολογισμό λιτότητας και φορολεηλασίας, καθώς και τον νόμο για τον κατώτατο μισθό, οι δυνάμεις του συστήματος προετοιμάζουν τα νέα αντιδραστικά μέτρα ενάντια στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα σε μισθούς, συλλογικές συμβάσεις, ασφάλιση, περίθαλψη και εκπαίδευση, την ώρα που οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες στενάζουν από την ακρίβεια και ο μήνας βγαίνει όλο και πιο δύσκολα. Αυτά είναι που ετοιμάζεται να χωρέσει η

εκδήλωση-συζήτηση για τα 80 χρόνια από τον Κόκκινο Δεκέμβρη (1944-2024)

Πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής η εκδήλωση-συζήτηση για τα 80 χρόνια από τον Κόκκινο Δεκέμβρη (1944-2024) που οργανώθηκε από τις εκδόσεις «εκτός των τειχών» και το blog “αριστερά στη Καρδίτσα”. Μετά το άνοιγμα της εκδήλωσης έγινε μια ολιγόλεπτη προβολή video με μαρτυρίες και αναφορές στα γεγονότα της εποχής και στη συνέχεια ακολούθησε η κεντρική ομιλία από τον ιστορικό Κώστα Μιχαλάκη. Ακολούθησαν ερωτήσεις, παρεμβάσεις και συζήτηση που κράτησαν το ενδιαφέρον μέχρι αργά.

Εκτός από αναφορές και προσεγγίσεις στα γεγονότα της εποχής, ιδιαίτερη αναφορά έγινε και σε σημερινά επίδικα. Για το επιχειρούμενο “ξαναγράψιμο” της ιστορίας από συστημικούς ιστοριογράφους που με

7 Νοέμβρη, “για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”

7 Νοέμβρη σήμερα. 107 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (7 Νοέμβρη 1917 / 25 Οκτώβρη με το παλιό ημερολόγιο). Τιμώντας την επέτειο αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από το μοναδικό ποίημα που έγραψε ο Λένιν, χειρόγραφο του οποίου βρίσκεται στη συλλογή των αυτογράφων του Λένιν που έχει καταρτίσει ο Γρηγόρης Αλεξίνσκι και αποσπάσματά του δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 7 Νοέμβρη 1946, σε μετάφραση του Κώστα Βάρναλη:

Στο σκυλολόγι του Τσάρου:
«Κάτου τα χέρια! Ξεκουμπιστείτε!»
θα πει η δυνατή φωνή του βούκινου
δοξάζοντας τη λευτεριά.
Θα γκρεμίσουμε τις φυλακές,
Η δίκαιη βροντή βροντάει.
Οδηγεί τους αγωνιστάδες.
Βασανιστήρια, Οχράνα,

κνούτο, κρεμάλα, κάτου!
Ξαμολύσου μάχη των λεύτερων ανθρώπων!
Θάνατος στους τυράννους!
(…)
Ας τσακίσουμε τη σκλαβιά,

τη ντροπή της σκλαβιάς!

Ω Ελευθερία, δόσε μας

τη γη και την ανεξαρτησία!»

Και για όσους αποζητούν μια αποτίμηση, θα αρκεστούμε ξανά στον Λένιν: "Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε"

ΕΔΩ και ΕΔΩ δείτε παλιότερες αναφορές του blog στην επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης.

αλληλεγγύη στο Παλαιστινιακό λαό! Νίκη στη Παλαιστινιακή αντίσταση!

Σάββατο 5/10: Ανοιχτή σύσκεψη-συζήτηση (Εργ.Κέντρο-7 μμ)

Δευτέρα 7/10: Συγκέντρωση-Πορεία (Κεντρ.Πλατεία-7 μμ)

1 χρόνο από τον Οκτώβρη του 2023 και η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ  συνεχίζεται αδιάκοπα. Περισσότεροι από 40.000 νεκροί και το μέτωπο του πολέμου διευρύνεται συνεχώς, αφού Δυτική Όχθη και Λίβανος απειλούνται να μετατραπούν σε «νέα» Γάζα.

ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ ωθούν τις εξελίξεις προς το ξέσπασμα ενός περιφερειακού πολέμου. Απειλούν να

κυκλοφορεί η Αντίθεση #21 με αφιέρωμα στη Μεταπολίτευση και την Κύπρο

Ούτε η δικτατορία της 21ης Απριλίου του 1967 ήταν απλά έργο ενός μειοψηφικού τμήματος αποσυνάγωγων στρατιωτικών, ούτε το πραξικόπημα κατά του Μακάριου στις 15 Ιουλίου του 1974 ήταν πράξη «αφρόνων» αξιωματικών. Σε πλήρη αντίθεση με την προσπάθεια των αστών ιστορικών και πολιτικών να αναθεωρήσουν την ιστορία, η δικτατορία υπήρξε συνένοχο αποτέλεσμα των δυνάμεων που αποτέλεσαν και υπηρέτησαν το αμερικανοστήρικτο μετεμφυλιακό καθεστώς. Αυτού του μετεμφυλιακού καθεστώτος που στήθηκε πάνω στην συντριβή του επαναστατικού λαϊκού κινήματος. Όπως και το πραξικόπημα του Ιωαννίδη ήταν η μοιραία κατάληξη των πολιτικών υπονόμευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και χειραγώγησης των αγώνων Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων για αυτοδιάθεση, στο όνομα του σωβινισμού και της διχοτόμησης από τις μητέρες-αστικές πατρίδες. Ούτε το πρώτο θα πετύχαινε, ούτε το δεύτερο θα γίνονταν ανοίγοντας διάπλατα στην τουρκική εισβολή, αν δεν στέκονταν επιδέξια στο παρασκήνιο των αντιπαραθέσεων, των σχεδίων και των φαντασιώσεων οι ΗΠΑ. Αν δεν παρακινούσαν και δεν παρείχαν υποστήριξη. Οι προσπάθειες που συστηματικά γίνονται από διαφορετικές πλευρές για να τις αθωώσουν, είτε στο όνομα της «αντικειμενικής» ιστοριογραφίας είτε για να δικαιολογηθούν ιδεολογικές εμμονές, πρέπει να πάρουν σαφείς απαντήσεις.
Πενήντα χρόνια μετά την τούρκική εισβολή στην Κύπρο, την πόρτα της οποίας άνοιξε το

10η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ(μ-λ)

Με την εκλογή των αντιπροσώπων ολοκληρώθηκαν και στην Καρδίτσα οι εσωτερικές διαδικασίες-συζητήσεις για τη 10η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ(μ-λ) που ξεκινά σήμερα στην Αθήνα.

Η εργαζόμενη ανθρωπότητα έχει μπει σε μια φάση, πρωτόγνωρα αντιδραστική και επικίνδυνη! Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μπορεί να ξεπεράσει την βαθιά κρίση του και ψάχνει διέξοδο στην απογείωση της εκμετάλλευσης εργατών, λαών και χωρών, στους πολέμους και στον… Πόλεμο. Οι «μεγάλες δυνάμεις» τις εποχής μας, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Κίνας, και από πίσω τους οι Ευρωπαίοι, οι Ιάπωνες και άλλοι δεύτερης και τρίτης κατηγορίας ιμπεριαλιστές, βρίσκονται σε έναν άγριο ανταγωνισμό με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία. Ο άδικος πόλεμος στην Ουκρανία, η στρατιωτικοποίηση των οικονομιών, η άνοδος του εθνικισμού,  είναι χαρακτηριστική έκφραση της εισόδου της ανθρωπότητας στην φάση προετοιμασίας του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου. Η φασιστικοποίηση, η άγρια τρομοκράτηση και καταστολή των λαών, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη από το σιωνιστικό βραχίονα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, είναι αναπόσπαστο τμήμα αυτής της φρικιαστικής απάντησης που προσπαθεί να δώσει το γερασμένο σώμα του καπιταλιστικού - ιμπεριαλιστικού κόσμου. Ταυτόχρονα, το σύστημα προσπαθεί να αποτρέψει την αφύπνιση των μαζών, το άνοιγμα ενός νέου μεγάλου κύκλου αγώνων, εξεγέρσεων και