Βιβλιοπαρουσίαση για τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου

Με επιτυχία και με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου 4/4 στη Καρδίτσα η παρουσίαση του βιβλίου «Προδομένο Μεσολόγγι» του Σπύρου Αλεξίου (ΕΔΩ) που οργανώθηκε από το παράρτημα Καρδίτσας-Τρικάλων της Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (Π.Ε.Σ.ΕΚ.), σε συνδιοργάνωση με τους συλλόγους εκπαιδευτικών της Α/θμιας  (Σ.Ε.Π.Ε.) και της Β/θμιας (Ε.Λ.Μ.Ε.). Για το βιβλίο μίλησε η φιλόλογος Ελένη Καραμήτρου ενώ αποσπάσματα ιστορικών πηγών διαβάστηκαν από τις εκπαιδευτικούς Ευθυμία Ζήση και Ελένη Κρικέλη.

Η εκδήλωση έγινε με αφορμή την επέτειο για τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου αλλά κάθε άλλο παρά επετειακή ήταν. Ιδιαίτερα σήμερα που η χώρα μας εκχωρείται ως βάση εξόρμησης για τα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών και ο ραγιαδισμός, η υποτέλεια και η εξάρτηση από τους ιμπεριαλιστές - "προστάτες" παρουσιάζονται από τους πολιτικούς απόγονους των φαναριωτών και των κοτσαμπάσηδων ως "η σωστή πλευρά της ιστορίας". 

Ο συγγραφέας και κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης Σπύρος Αλεξίου, "μέσα από ιστορικές πηγές αναζήτησε την ιστορική αλήθεια, πέρα από τα καθιερωμένα αφηγήματα, εξετάζοντας την πολιορκία ως ένα κορυφαίο κοινωνικό και πολιτικό γεγονός. Αναφέρθηκε στην εμπλοκή των Μεγάλων Δυνάμεων, και έθεσε προβληματισμούς για τη στάση της ελληνικής διοίκησης. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν έπραξε τίποτα για τη σωτηρία της πόλης του Μεσολογγίου; Πού διοχετεύτηκαν τα κεφάλαια των εθνικών δανείων και γιατί οι ενισχύσεις δεν έφτασαν ποτέ έγκαιρα; Αν το Μεσολόγγι είχε σωθεί και οι οθωμανικές δυνάμεις είχαν ηττηθεί εκεί, πώς θα είχε διαμορφωθεί το ελληνικό κράτος; Σύμφωνα με το συγγραφέα η γέννηση του ελληνικού κράτους θα μπορούσε να είναι διαφορετική αν η επανάσταση είχε επικρατήσει με τις δικές της δυνάμεις, χωρίς την απόλυτη εξάρτηση από ξένα κέντρα" (από το Δελτίο Τύπου της Π.Ε.Σ.ΕΚ.).

Μεσολόγγι, 200 χρόνια από την έξοδο: Παρουσίαση του βιβλίου «Προδομένο Μεσολόγγι» του Σπύρου Αλεξίου

Η γέννηση του ελληνικού κράτους ήταν αποτέλεσμα της Επανάστασης. Όμως το κράτος αυτό θα ήταν πολύ διαφορετικό αν είχε δημιουργηθεί µε τη νίκη της ίδιας της Επανάστασης. ∆εν θα ήταν ένα κρατίδιο εξαρτημένο σε απόλυτο βαθμό, µε άθικτες τις εσωτερικές κοινωνικές δομές και τις ανισότητες. Αυτό κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό στο Μεσολόγγι όπου θεοί και δαίμονες, «πέλαγο μέγα», έπεσε επάνω σε αυτό το «καλυβάκι», το «ένδοξο αλωνάκι» του Διονύσιου Σολωμού. Ακόμη όμως και απέναντι στο «βόλι της Τουρκιάς», το «άτι της Αραπιάς», τον «νου του Γάλλου» και το «τόπι του Άγγλου», το «καλυβάκι» δεν ηττήθηκε. Προτίμησαν οι υπερασπιστές του να «σχίσουν δρόμο τα σπαθιά κι ελεύθεροι να μείνουν» όταν «τα µάτια η πείνα εµαύρισε». Κι εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Γιατί «τα µάτια η πείνα εµαύρισε»; Γιατί αφέθηκαν οι υπερασπιστές του Μεσολογγίου να γονατίσουν απέναντι σε αυτόν τον ανίκητο εχθρό, την πείνα; Ήταν νομοτελειακή εξέλιξη, ήταν αδύνατη η εξασφάλιση του εφοδιασμού τους; Η απάντηση που δίνει αυτό το βιβλίο είναι κατηγορηματικά όχι! Η εγκατάλειψη των αγωνιστών ήταν συνειδητή επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και μάλιστα σε μια εποχή που υπήρχαν τεράστιες οικονομικές δυνατότητες λόγω των δανείων. Οι «Ελεύθεροι Πολιορκηµένοι» προδόθηκαν από αυτούς που είχαν χρέος να τους στηρίξουν. Ας υπενθυμίσουμε τα λόγια του Ιμπραήμ: «Σαν το χιόνι του βουνού θα λιώναμε αν το Μεσολόγγι είχε τροφές για 15 ημέρες ακόμη». ∆εν είχε όμως…  

***

Ο Σπύρος Αλεξίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Εργάζεται ως φιλόλογος στην ιδιωτική εκπαίδευση και ως επιμελητής εκπαιδευτικών βιβλίων. Είναι συνεργάτης της ιστοσελίδας kommon.gr. Στην Καρδίτσα είναι γνωστός και από παλιότερη παρουσίαση βιβλίου του για το 1821 (ΕΔΩ)

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο συγγραφέας - ιστορικός Σπύρος Αλεξίου και η φιλόλογος Ελένη Καραμήτρου.

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσουν οι φιλόλογοι: Ευθυμία Ζήση και Ελένη Κρικέλη.

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Αντώνης Ντάνης, μέλος της ΠΕΣΕΚ.

1000 φύλλα της εφημερίδας Προλεταριακή Σημαία

 

ατζέντα 2026

Κυκλοφόρησε η ατζέντα τσέπης του “Εκτός των Τειχών” για το 2026!

Με αναφορές σε έργα τέχνης – μουσική, ζωγραφική, κινηματογράφος, θέατρο, κόμικ, χορός, λογοτεχνία, φωτογραφία, χαρακτική, ποίηση, γλυπτική, θέατρο σκιών – που επηρεάστηκαν και επηρέασαν τους λαούς και τους αγώνες τους.

Μία συνομιλία της τέχνης, παλαιότερης και σύγχρονης, με τα βάσανα των καταπιεσμένων, αλλά και με την προοπτική των λαών του κόσμου που ονειρεύονται και παλεύουν για μια καλύτερη ζωή.

Στέκι ΧΩΡΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Μία ατζέντα, για να μας υπενθυμίζει, στην κατά τ’ άλλα σκληρή και βάναυση καθημερινότητά μας, τις φωτεινές στιγμές της ιστορίας των “από κάτω”. Που μπορούν να δείξουν το δρόμο για το μόνο δίκαιο μέλλον της ανθρωπότητας.

Στέκι ΧΩΡΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Διάθεση:

ΑΘΗΝΑ: Βιβλιοκαφέ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΑΘΗΝΑ: Στέκι ΑΠΕΝΑΝΤΙ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Στέκι ΣΦΕΝΤΟΝΑ

ΓΙΑΝΝΕΝΑ: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΤΕΚΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

ΞΑΝΘΗ: Στέκι ΡΩΓΜΗ

ΠΑΤΡΑ: Στέκι ΑΝΑΣΤΡΟΦΑ

ΚΑΡΔΙΤΣΑ: Στέκι ΧΩΡΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Φαραντούρη-Λέκκας στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη

Βράδυ Σαββάτου, λίμνη Πλαστήρα, Καλύβια Πεζούλας. Τραγουδήσαμε, θυμηθήκαμε, συγκινηθήκαμε... Δρόμοι παλιοί, Δακρυσμένα μάτια, Δρόμοι του Αρχάγγελου, Βρέχει στη φτωχογειτονιά, Δραπετσώνα, Κοίτα με στα μάτια, Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν, Λίγο ακόμα... Αν και στις χθεσινές επιλογές τραγουδιών έλειψαν τα «καθαρά» πολιτικά τραγούδια, αυτά που κυρίως νοηματοδοτούν το έργο του Μ.Θεοδωράκη, Μαρία Φαραντούρη και Βασίλης Λέκκας μας μάγεψαν, μας ταξίδεψαν, μας έδωσαν μπόι... Σε κάποιους παλιότερους ξύπνησαν μνήμες από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Την πρώτη συναυλία των Θεοδωράκη-Φαραντούρη στη Καρδίτσα, Μάη του 1975, στο γήπεδο της πόλης, που «άγνωστοι» πέταξαν στις κερκίδες αμπούλες βρώμας για να σκορπίσει ο κόσμος και να χαλάσει η συναυλία... Κάποιος από την πλατεία θυμήθηκε το τραγούδι για τον Σωτήρη Πέτρουλα που φέτος κλείνουν 60 χρόνια από τη δολοφονία του στα Ιουλιανά του ’65... (ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ)  Και κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν τη Γάζα, τη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ και τον Εθνικό Ύμνο των Παλαιστινίων (ΕΔΩ) που με παραγγελία του Γιάσερ Αραφάτ συνέθεσε το 1982 ο Μίκης...

Τέτοιο μήνα, Ιούλη του 1925 γεννήθηκε ο Μίκης Θεοδωράκης και έζησε κοντά έναν αιώνα. Άφησε την τελευταία του πνοή 2 Σεπτέμβρη του 2021, σε ηλικία 96 ετών.

«Έναν αιώνα γεμάτο από αγώνες, πολέμους, περήφανες νίκες και δυσβάσταχτες ήττες για το λαό μας, που επιχείρησε τα πιο σημαντικά, μέχρι τώρα, βήματα για τη χειραφέτηση και την απελευθέρωσή του από τους τυπικούς και ουσιαστικούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Αυτή την ηρωική πορεία συνόδευσε η μουσική του Θεοδωράκη για δεκαετίες. Η μουσική που έκανε κτήμα των μαζών τους μεγάλους ποιητές αυτού του τόπου. Η μουσική που συντρόφευσε το λαό στις χαρές και τις λύπες, στο γλέντι και στην παρανομία, στις σφιγμένες γροθιές, στην απογοήτευση, αλλά και στην αποφασιστικότητα. Ένα μουσικό έργο που επεκτάθηκε σε διαφορετικά είδη, αλλά και δημιούργησε νέα, φέρνοντας, έτσι, πιο κοντά στο λαό μια καλλιτεχνική δημιουργία που ως τότε ήταν προνόμιο των λίγων.

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ 17/5/1975

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ 21/5/1975

Κι έτσι, όπως ο λαός έβγαινε στο πολιτικό προσκήνιο μέσα από τους αγώνες του, έτσι και με τους αγώνες αυτούς έδινε την έμπνευση στους μεγάλους καλλιτέχνες που γέννησε, ώστε να βγει πια και στο προσκήνιο της τέχνης. Της δικής του, πια, τέχνης, που επισκίαζε, πλέον, την τέχνη του αντιπάλου ή την ανάγκαζε κι αυτήν να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Η συμβολή του Θεοδωράκη σε αυτή τη διαδικασία ήταν καθοριστική. Και αυτή του η προσφορά είναι που τον κατοχύρωσε στις καρδιές και τις συνειδήσεις του λαού ως τον δικό του μεγάλο μουσικό, τον πνευματικό άνθρωπο με το διεθνές κύρος που στεκόταν στο πλευρό του.

Δεν είναι τυχαίο ότι η μουσική του δημιουργία έπαψε να είναι πια η ίδια όταν το λαϊκό κίνημα και η Αριστερά υποχώρησε, ιδιαίτερα μετά τις ανατροπές του ’89-91, όταν ο καπιταλισμός πανηγύρισε και την τυπική του νίκη απέναντι στον θανάσιμο εχθρό του, το κομμουνιστικό κίνημα. Τα απόνερα της τρικυμίας που συντάραζε τον κόσμο έφτασαν και στη χώρα μας, στην Αριστερά της και στους καλλιτέχνες της.

Το σύστημα δεν έχασε την ευκαιρία να προσπαθήσει να οικειοποιηθεί ένα σύμβολο της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος. Και δημιούργησε, έτσι, τον δικό του Θεοδωράκη, αυτόν που θρηνεί σήμερα η κυβέρνηση και τα κανάλια και όλοι οι απόγονοι αυτών που τον φυλάκισαν, τον βασάνισαν και απαγόρευσαν τα τραγούδια του.

Τα στερνά δεν τίμησαν τα πρώτα. «Καραμανλής ή τανκς» το ‘74, υπουργοποίηση με τη ΝΔ το ‘90, συμμετοχή στα εθνικιστικά συλλαλητήρια, πρόσφατα… Η πολιτική πορεία του Θεοδωράκη στενοχώρησε, μπέρδεψε, εξόργισε το

με την Παλαιστίνη...

Από το Plastiras Lake Festival (11-12-13/7/2025)

“Η ιστορία έχει μια σωστή πλευρά, με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά»”. Το σύνθημα φωνάχτηκε και πάλι αυτό το 3ήμερο. Ξανά και ξανά από τη νεολαία. Με παλαιστινιακές σημαίες και με κεφίγιες... Με τους Social Waste, με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, με τη Νατάσσα Μποφίλιου... Στα ‘Αγραφα, στο φεστιβαλ λίμνης Πλαστήρα...  “Σε ετούτο το χώμα που αντηχεί ακόμα, από τα βάθη της τρύπας, Κιλελέρ και Αντύπας”... Όταν ο πλανήτης βρίσκεται σε πολεμικό αναβρασμό και σε πορεία προετοιμασίας όρων για έναν γενικευμένο πόλεμο, το “λευτεριά στην Παλαιστίνη” έχει αξία να ακούγεται. Παντού. Πάλι και πάλι. Όχι μόνο στα φεστιβάλ και στις συναυλίες. Όχι σαν “φάση” ούτε σαν μια “festival style” κουλτούρα αλλά να βγει “έξω”, να “διαδηλώσει” και να ακουστεί ξανά και ξανά σε δρόμους και σε πλατείες, σε χώρους δουλειάς και σε χώρους σπουδών... Για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον ηρωικό Παλαιστινιακό λαό που σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Και κυρίως να

7 Νοέμβρη, “για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”

7 Νοέμβρη σήμερα. 107 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (7 Νοέμβρη 1917 / 25 Οκτώβρη με το παλιό ημερολόγιο). Τιμώντας την επέτειο αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από το μοναδικό ποίημα που έγραψε ο Λένιν, χειρόγραφο του οποίου βρίσκεται στη συλλογή των αυτογράφων του Λένιν που έχει καταρτίσει ο Γρηγόρης Αλεξίνσκι και αποσπάσματά του δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 7 Νοέμβρη 1946, σε μετάφραση του Κώστα Βάρναλη:

Στο σκυλολόγι του Τσάρου:
«Κάτου τα χέρια! Ξεκουμπιστείτε!»
θα πει η δυνατή φωνή του βούκινου
δοξάζοντας τη λευτεριά.
Θα γκρεμίσουμε τις φυλακές,
Η δίκαιη βροντή βροντάει.
Οδηγεί τους αγωνιστάδες.
Βασανιστήρια, Οχράνα,

κνούτο, κρεμάλα, κάτου!
Ξαμολύσου μάχη των λεύτερων ανθρώπων!
Θάνατος στους τυράννους!
(…)
Ας τσακίσουμε τη σκλαβιά,

τη ντροπή της σκλαβιάς!

Ω Ελευθερία, δόσε μας

τη γη και την ανεξαρτησία!»

Και για όσους αποζητούν μια αποτίμηση, θα αρκεστούμε ξανά στον Λένιν: "Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε"

ΕΔΩ και ΕΔΩ δείτε παλιότερες αναφορές του blog στην επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης.

κυκλοφορεί η Αντίθεση #21 με αφιέρωμα στη Μεταπολίτευση και την Κύπρο

Ούτε η δικτατορία της 21ης Απριλίου του 1967 ήταν απλά έργο ενός μειοψηφικού τμήματος αποσυνάγωγων στρατιωτικών, ούτε το πραξικόπημα κατά του Μακάριου στις 15 Ιουλίου του 1974 ήταν πράξη «αφρόνων» αξιωματικών. Σε πλήρη αντίθεση με την προσπάθεια των αστών ιστορικών και πολιτικών να αναθεωρήσουν την ιστορία, η δικτατορία υπήρξε συνένοχο αποτέλεσμα των δυνάμεων που αποτέλεσαν και υπηρέτησαν το αμερικανοστήρικτο μετεμφυλιακό καθεστώς. Αυτού του μετεμφυλιακού καθεστώτος που στήθηκε πάνω στην συντριβή του επαναστατικού λαϊκού κινήματος. Όπως και το πραξικόπημα του Ιωαννίδη ήταν η μοιραία κατάληξη των πολιτικών υπονόμευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και χειραγώγησης των αγώνων Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων για αυτοδιάθεση, στο όνομα του σωβινισμού και της διχοτόμησης από τις μητέρες-αστικές πατρίδες. Ούτε το πρώτο θα πετύχαινε, ούτε το δεύτερο θα γίνονταν ανοίγοντας διάπλατα στην τουρκική εισβολή, αν δεν στέκονταν επιδέξια στο παρασκήνιο των αντιπαραθέσεων, των σχεδίων και των φαντασιώσεων οι ΗΠΑ. Αν δεν παρακινούσαν και δεν παρείχαν υποστήριξη. Οι προσπάθειες που συστηματικά γίνονται από διαφορετικές πλευρές για να τις αθωώσουν, είτε στο όνομα της «αντικειμενικής» ιστοριογραφίας είτε για να δικαιολογηθούν ιδεολογικές εμμονές, πρέπει να πάρουν σαφείς απαντήσεις.
Πενήντα χρόνια μετά την τούρκική εισβολή στην Κύπρο, την πόρτα της οποίας άνοιξε το

1944-2024: 80 χρόνια από τη «Μάχη της Σοδειάς»

«(…)

Ήτανε μήνας Αλωνάρης,

            ντάλα μεσημέρι,

που ξεφαντώνανε στα κλώνια

            ασίγαστα τζιτζίκια,

στη θάλασσα των αμπελιών

            μελώναν τα σταφύλια

και βίγλιζε στη δεμοσιά

            με χίλια μάτια ο ήλιος

κι από τον ήλιο πιότερο

            λαμπάδιαζεν ο τάφος.

(…)»

                                             Κ.ΒΑΡΝΑΛΗΣ

 
(*) Για τη «Μάχη της Σοδειάς» ξαναγράψαμε και παλιότερα (ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ)

(**) Οι στίχοι είναι δάνειο από το ποίημα “Η «άγνωστη» ατιμία” που έγραψε ο Βάρναλης για έναν άλλο Τάφο: “Άγνωστοι”, στο Βόλο, μαγάρισαν με αγκυλωτούς σταυρούς τον ομαδικό Τάφο των εκτελεσμένων από τους Γερμανούς πατριωτών  και έγραψαν: «Καλά σάς κάναν».

“να αρμενίζουμε παρέα”… στους δρόμους!

Τραγουδήσαμε, θυμηθήκαμε, συγκινηθήκαμε, ταξιδέψαμε,… «Φορτώσαμε μπαταρίες»… Χθες βράδυ, βράδυ… Τρίτης και όχι "βράδυ Σαββάτου", στην Παπαράντζα (εκεί που χρόνια πριν, εργάτες και κομμουνιστές γιόρταζαν παράνομα την απαγορευμένη εργατική πρωτομαγιά «μεταβαίνοντες ανά τριάδας»…) ένας… 74χρονος “αλητάμπουρας που κράταγε σφενδόνα”, δεν έστειλε απλά και μόνο ανέξοδα “χαιρετίσματα στην εξουσία” αλλά πήρε και θέση… Με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας… Όταν από το μικρόφωνο μας κάλεσε “να φωνάξουμε δυνατά ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ” και το σύνθημα που ακούγεται στις διαδηλώσεις παντού στον κόσμο, φωνάχτηκε ξανά και ξανά και χθες βράδυ… Όταν τραγουδώντας το Πόρτο Ρίκο, δεν άφησε «μισό» και αιωρούμενο το ερώτημα του Άλκη Αλκαίου “τα χρόνια έχουν περάσει, δεν θυμάμαι πια / Ερνέστο τον ελέγανε ή Νίκο;” αλλά «θυμήθηκε»: “, Ερνέστο Τσε Γκεβάρα τον ελέγανε και Νίκο Μπελογιάννη”… Όταν μας ξαναθύμισε μια φωτογραφία του Μάνου Λοϊζου, “Απ’ αυτές που ξεσκίζει ο χαφιές / Απ’ αυτές που κρεμάν οι φοιτητές / Στην καρδιά τους / Τσε Γκεβάρα”… Αλλά και όταν, τελειώνοντας, μας καληνύχτισε με “καλή αντάμωση… στους δρόμους!»

Καλή αντάμωση Βασίλη! Στους δρόμους!  

Σ.Κ.

Λένιν: 100 χρόνια από το θάνατό του

Σαν σήμερα, 21 Γενάρη του 1924, πεθαίνει στο Γκόρκι έξω από τη Μόσχα, ο Λένιν, ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ όπως ήταν το πραγματικό του όνομα. Μικρή αναφορά στο θάνατο του Λένιν βρίσκουμε και στο μυθιστόρημα «Οι ρίζες του ποταμού» του καρδιτσιώτη λογοτέχνη, από το χωριό Κανάλια, Ζήση Σκάρου (1917-1997). «Οι ρίζες του ποταμού» είναι μυθιστορηματική τριλογία που αναφέρεται στο λαϊκό και εργατικό κίνημα της χώρας μας από την εθνικοαπελευθερωτική εξέγερση των Θεσσαλών αγροτών το 1854 (τουρκοκρατούμενη Θεσσαλία), ως την απελευθέρωση της Ελλάδος από το ναζιστικό ζυγό το 1944. Στο δεύτερο τόμο της τριλογίας με τίτλο «Αστοί και εργάτες» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1984) όπου ο Ζ.Σκάρος αναφέρεται στα πρώτα βήματα διαμόρφωσης και συνδικαλιστικής-πολιτικής συγκρότησης της εργατικής τάξης στην Ελλάδα, διαβάζουμε:

«Εκείνες τις μέρες είχε συγκινήσει ασυνήθιστα τον κόσμο ο θάνατος του Λένιν. Ανεξάρτητα απ’ την προσωπικότητα του πρωτεργάτη της Οκτωβριανής Επανάστασης, τ’ όνομά του έπιανε στις συνειδήσεις των ανθρώπων τη θέση συμβόλου ενός νέου κόσμου. Κ’ η τύχη του νέου αυτού κόσμου ήταν το ιδιαίτερο που με το θάνατο του Λένιν γεννούσε τόσο διαφορετικά συναισθήματα, απ’ την πιο μεγάλη χαρά ως την πιο μεγάλη θλίψη. Όταν ο ρωσικός λαός συνεχίζοντας το δρόμο του απόδειξε πως ο νέος κόσμος δεν ήταν ζήτημα προσωπικής υπόθεσης, πολλές ελπίδες έσβησαν κι ακόμα περισσότερες ζωντάνεψαν.(…) «Ο Λένιν πέθανε, ζήτω ο Λενινισμός!». Αυτό ήταν το σύνθημα των κομμουνιστών στην προσπάθειά

bazaar βιβλίου στο “Χώρος Αριστερά”

 

Παζάρι βιβλίου με εκπτώσεις και προσφορές σε επιλεγμένους τίτλους από τις εκδόσεις «Εκτός των Τειχών» (και όχι μόνο…) στο στέκι “Χώρος Αριστερά”.

Από Σάββατο 23/12 

μέχρι και Κυριακή 31/12, 

καθημερινά από τις 6:30 μ.μ.

Νικολάι Ερντμαν | Ο αυτόχειρας

 

25 Μάρτη | για το 1821

Με την έκδοση «200 συν ένα χρόνια μετά» οι εκδόσεις «Εκτός των Τειχών» θέλουν να συμβάλουν στο να ιδωθεί η ιστορική πορεία των διακοσίων (συν… ένα) χρόνων από την επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα από την σκοπιά της εργατικής-λαϊκής υπόθεσης. Σε αυτό δηλαδή που από την αστική ιστορική αφήγηση ονομάστηκε ελεύθερος (;) «εθνικός βίος».

Ένα μέρος -το πρώτο κομμάτι- του βιβλίου όσον αφορά τον χαρακτήρα της επανάστασης του 1821 (χωρίς τις διορθώσεις και τις προσθέσεις που μεσολάβησαν μέχρι τη σημερινή έκδοση) είχε ήδη δημοσιευτεί στο περιοδικό Αντίθεση (τεύχος 18).

Οι συγγραφείς Δημήτρης Μάνος και Γρηγόρης Ανδρεάτος «παρακολουθούν» και αξιολογούν ιδεολογικά και πολιτικά τα βασικά στάδια αυτής της ιστορικής εξέλιξης μέχρι τις μέρες μας.

Επιδιώκεται επίσης η προσέγγιση και η «γνωριμία» με τον χαρακτήρα της χώρας στην οποία ζούμε, της αστικής «της» τάξης και των εργατολαϊκών στρωμάτων, μέσα από το πρίσμα των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών καταστάσεων με τις οποίες ήρθαν και συνεχίζουν να έρχονται αντιμέτωπα αυτά τα στρώματα «τότε» και σήμερα.

Μέσα από την κριτική αυτή ιστορική αφήγηση επιδιώκεται κυρίως η αντιπαράθεση στην κυρίαρχη αστική ιστορική αφήγηση. Η διαφοροποίηση από αυτήν, όμως, δεν είναι πάντοτε… αυτονόητη καθώς μέσα στο σημερινό καταθλιπτικό ταξικό συσχετισμό, φαίνεται να επηρεάζει και προσεγγίσεις που «τυπικά» την… αμφισβητούν.

Για τούτο λοιπόν επιχειρείται ακόμη η διακριτή διαφοροποίηση από τις ιδεολογικές και πολιτικές προσεγγίσεις της ποικιλώνυμης αριστεράς στο πως βλέπουν και σπουδαιολογούν αυτή την ιστορική πορεία.

Καθώς η πραγματική «ανάγνωση» της χώρας (και τελικά του… κόσμου) στην οποία ζούμε και αγωνιζόμαστε να… ζούμε, παίζει κρίσιμο και αποφασιστικό ρόλο για το πια

21 Μάρτη | Παγκόσμια ημέρα ποίησης

 

«Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» του Ντάριο Φο

Αφίσα από το πρώτο ανέβασμα του έργου
(1979, στο θέατρο ΑΛΦΑ)
από τον Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου.
Η επιτυχία της παράστασης ήταν μεγάλη και
το έργο συνεχίστηκε μέχρι το 1981

Η επίκαιρη κωμωδία «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» (1974) του Ιταλού Νομπελίστα Συγγραφέα Ντάριο Φο ανεβαίνει από σήμερα Σάββατο 21 Γενάρη στη Καρδίτσα, στο Θέατρο Όψεις.
Το «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» γράφτηκε το 1974 και πρόκειται για ένα από τα σημαντικά έργα του παγκοσμίου ρεπερτορίου που παίζεται επί δεκαετίες με μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο και παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ!
Μιλώντας για το «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!», ο Ντάριο Φο σημείωνε: «Πιστεύοντας πως με το γέλιο, τη σκληρή σάτιρα, πετυχαίνουμε τη μεγαλύτερη έκφραση αμφιβολίας και αμφισβήτησης, γράψαμε μια φάρσα. Αυτό το είδος φάρσας είναι μια θεατρική φόρμα που επινόησε ο ίδιος ο λαός, για να χτυπήσει ανελέητα, με γλώσσα τσουχτερή, αιώνες τώρα, τα στραβά μάτια της εξουσίας ή τα σάπια προϊόντα της κοινωνίας».
Στο έργο, δύο οικογένειες που ανήκουν στην εργατική τάξη, αναγκάζονται να «κινητοποιηθούν» διαφορετικά και από ό,τι ορίζει ο νόμος αλλά και η συνείδησή τους, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Μαζί τους, ένας αστυνομικός και ένας καραμπινιέρος ως ένας σύγχρονος Ιανός (δύο πρόσωπα - μία εξουσία) αλλά και δεκάδες συμπολίτες τους που βιώνουν την ίδια φτώχεια.
Οι γυναίκες καταφεύγουν σε ξεκαρδιστικά εφευρήματα, ώστε να «μπει φαΐ στην κατσαρόλα», ενώ κατορθώνουν να κοροϊδέψουν τόσο την εξουσία όσο και τους άντρες τους, ώστε να μην γίνουν αντιληπτά τα «κατορθώματά» τους.

Την ίδια στιγμή, στο Μιλάνο ξεσπάει ανταρσία. Οι γυναίκες κάνουν πλιάτσικο στα σούπερ μάρκετ, οι εργάτες διακόπτουν την κυκλοφορία των τρένων, τα παιδιά πετροβολούν τους αστυνομικούς.
Το σπίτι του νομοταγούς προλετάριου Τζοβάνι και της «επαναστατημένης» Αντωνίας μετατρέπεται σε γιάφκα και τόπο συνάντησης ενός αναρχικού μπάτσου, ενός γκαστρωμένου καραμπινιέρου και ενός γέρου φιλοσόφου με άνοια.
Όλοι αυτοί συνθέτουν ένα πλήρως σουρεαλιστικό σκηνικό μιας πραγματικότητας που, πλέον, βιώνουμε σχεδόν όλοι μας. Όταν 122 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, το πριν από σχεδόν πενήντα χρόνια γραμμένο έργο του Φο φαντάζει πιο σημερινό από ποτέ.
Όπως λέει ο Ντάριο Φο σε μια σκηνή του έργου «Σ’ ένα καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «Αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…» Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους

εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση: "1919-1922. Απεσταλμένοι των ισχυρών, για τη Μεγάλη Ιδέα. Στους δρόμους του πολέμου και της καταστροφής."

Με την παρουσία αρκετών Καρδιτσιωτών έγινε το πρωί της Κυριακής η εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση της έκδοσης"1919-1922. Απεσταλμένοι των ισχυρών, για τη Μεγάλη Ιδέα. Στους δρόμους του πολέμου και της καταστροφής. Κείμενα για τη Μικρασιατική εκστρατεία και την προσφυγιά"  που διοργανώθηκε από τις εκδόσεις ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΝ και το blog ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ.
Το βιβλίο, μια συλλογική προσπάθεια με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, επιχειρεί να απαντήσει σε απόψεις που κυκλοφορούν πάνω στο ζήτημα. Όπως αναφέρθηκε, στόχος δεν είναι να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια, αν και αναπόφευκτα αγγίζει και αυτήν την πλευρά. Το βιβλίο είναι κατά βάση πολιτικό, επιχειρεί μια πολιτική αποτίμηση της περιόδου και των γεγονότων και φιλοδοξεί να συμβάλλει στην σύνδεσή τους με το σήμερα, από την πλευρά όμως των λαών και των πραγματικών συμφερόντων τους, που είναι αντίθετα τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία. Γιατί είναι βέβαιο πως η περίοδος εκείνη είναι πολύ διδακτική πάνω σε τέτοια ζητήματα, που είναι ακόμα επίκαιρα. 

Η έκδοση περιλαμβάνει 15 κείμενα που καλύπτουν αρκετές πλευρές των γεγονότων. Τις πολιτικές και πολεμικές εξελίξεις, τους μύθους και τις αλήθειες, τόσο πριν, όσο και μετά το ’22, το πρωτοφανές προσφυγικό κύμα, την ανταλλαγή πληθυσμών και τους μη ανταλλάξιμους, τη στάση της Σοβιετικής Ρωσίας, το αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα των Παλαιών Πολεμιστών, αλλά και την επίδραση της Μικρασιατικής Καταστροφής στη λογοτεχνία. Επίσης, βιωματικές αφηγήσεις απογόνων προσφύγων από την Τούμπα, την Ευκαρπία και τα Χανιά και μια μελέτη πάνω στους εργάτες πρόσφυγες της Νέας Ιωνίας. Τέλος, μια τοποθέτηση του ΚΚ Τουρκίας Μ/Λ πάνω στην ανάπτυξη του κεμαλισμού. Την έκδοση συμπληρώνουν δυο παρατήματα, ένα χρονολόγιο των βασικών γεγονότων και ορισμένα κείμενα της εποχής, και αρκετό φωτογραφικό υλικό.
Οι εισηγητές Κώστας Βλαχόπουλος, Φένια Λέκκα, Κώστας Μιχαλάκης και Δημήτρης Παυλίδης, αναφερόμενοι στο βιβλίο καταπιάστηκαν όχι μόνο με ζητήματα «ιστορικά» αλλά και

βιβλιοπαρουσίαση - Κυριακή 15/1

 

να μην ξαναβαδίσουμε στους δρόμους του πολέμου

βιβλιοπαρουσίαση

Κυριακή 15 Ιανουαρίου

ώρα 11:00 πμ

ξενοδοχείο ΑΡΝΗ

(*) Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών 30-31 Δεκεμβρίου 2022 (Ένθετο Νησίδες)

Στους σαράντα μήνες που κράτησε η Μικρασιατική Εκστρατεία οι δυο λαοί, ο ελληνικός και ο τουρκικός, ποτισμένοι με το δηλητήριο του εθνικισμού, φέρθηκαν ο ένας στον άλλον με τρόπο που δεν χωράει ανθρώπου νους.

Η συμπλήρωση των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή στάθηκε η αφορμή για το τελευταίο βιβλίο των εκδόσεων «Εκτός των Τειχών», ένα συλλογικό έργο με τίτλο «1919-1922. Απεσταλμένοι των Ισχυρών, για τη Μεγάλη Ιδέα. Στους δρόμους του πολέμου και της καταστροφής. Κείμενα για τη Μικρασιατική Εκστρατεία και την προσφυγιά».

Το βιβλίο πραγματεύεται τις βασικές εξελίξεις στα πεδία των μαχών και στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων (κείμενα των Κώστα Βλαχόπουλου, Γιάννη Βάρλα, Νίκου Ζυγογιώργου και Αντώνη Αποστολάκη), το ζήτημα των προσφύγων, της ανταλλαγής πληθυσμών και των μειονοτήτων (κείμενα των Βαγγελιώς Δερμιτζάκη, Δημήτρη Παυλίδη και Στέφανου Χατζησάββα) και το αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα των Παλαιών Πολεμιστών (κείμενα των Στέφανου Σκοδράνη και Κώστα Μιχαλάκη).

Επιπλέον, ο γνωστός καραγκιοζοπαίχτης Γιάννης Χατζής γράφει για την επίδραση της Μικρασιατικής Καταστροφής στη λογοτεχνία, και το ΚΚ Τουρκίας/ΜΛ παρουσιάζει την οπτική του τουρκικού επαναστατικού κινήματος απέναντι στο φαινόμενο του κεμαλισμού (μετάφραση της Τασούλας Γκενίδου). Τα κείμενα των Στέλιου Αγκούτογλου και Μυρτώς Περάκη και των λογοτεχνών Σίμου Κερασίδη και Μαρίας Αντωνιάδου-Μαριόλη είναι βιωματικές αλλά και σύγχρονες ματιές στους πρόσφυγες που βρέθηκαν στην Τούμπα, την Ευκαρπία, τα Χανιά και τη Νέα Ιωνία Αττικής.

Το βιβλίο συμπληρώνουν ένα χρονολόγιο των βασικών γεγονότων, ορισμένα κείμενα της

τοπική αυτοδιοίκηση

ο υποψήφιος δήμαρχος Παλαμά Νίκος Ράπτης
προσκεκλημένος στη δεξίωση στον κήπο
της αμερικανικής πρεσβευτικής οικίας στην Αθήνα
για την επέτειο της Διακήρυξης
της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ.

(…)

Κι ανεβαίνει 

                    ολοένα,
τον ζηλεύει
                  ο πάσα ένας.
Λέμε μάλιστα
                     πως κάπου
τρύπωσε
              και στο πρωτάτο.
Και καθώς
                  κρατάει τα ηνία
χούγια γλείφτη
                       όλους κολλάει :
«Σεβασμό
                     στην ηγεσία !...»
τσαμπουνάει
                    όπου κι αν πάει.
Και κοιτάμε
                    με αηδία,
απ' τα σπλάχνα
                         της μαφίας
να βλασταίνει
                      η ιεραρχία
κοροϊδία
               δημοκρατίας.
Με τη σκούπα
                       πάνω
                                κάτω
να σαρώναμε
                      ολουνούς,
των γλειφτάδων
                         τους προστάτες
και τους γλείφτες 
                            με νονούς.

Vladimir Mayakovsy : Ο ΓΛΕΙΦΤΗΣ

(Μετάφραση : Πέτρος Ανταίος)