Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξήχθησαν σε μια περίοδο όπου η ανάγκη για συλλογική οργάνωση και αγώνα είναι πιο σημαντική από ποτέ! Σε μία περίοδο όπου το σύστημα έχει εντείνει την επίθεση του στην νεολαία συνολικά προετοιμάζοντας την για νέες μαύρες μέρες. Στην περίοδο όπου τα τύμπανα του πολέμου ηχούν και η νεολαία προετοιμάζεται για σφαγεία των ιμπεριαλιστών. Στην περίοδο που το σύστημα πέτυχε μια ιστορική νίκη μέσω της εφαρμογής του μέτρου των διαγραφών που πέταξε 308.000 από εμάς έξω από τις σχολές. Την περίοδο που η αστυνομία καταπατά καθημερινά το άσυλο, η καταστολή τσακίζει κόκκαλα και οι φοιτητές διώκονται με πειθαρχικά. Την περίοδο που το σάπιο αυτό σύστημα οδηγεί δυο 17χρονες μαθήτριες στην αυτοκτονία για «τον κόσμο που δεν είναι πια για εμάς».
Οι φετινές εκλογές βρήκαν τους Φοιτητικούς Συλλόγους σε μια κατάσταση αποσυγκρότησης. Οι Γενικές Συνελεύσεις μέσα στην χρονιά ήταν ελάχιστες και άνευρες ενώ οι φοιτητικές διαδηλώσεις περισσότερο θύμιζαν «αγγαρεία» για την ρεφορμιστική αριστερά έτσι ώστε να βγει από την υποχρέωση. Ταυτόχρονα, το σύστημα κάνει ότι μπορεί για να εξαφανίσει τον φοιτητικό συνδικαλισμό από τα πανεπιστήμια, εντείνοντας την πειθάρχηση και τα μέτρα καταστολής. Σε αυτή την διαδικασία, η πλειοψηφία της αριστεράς μέσα στις σχολές προσπαθεί να εμπεδώσει στον κόσμο την λογική της ανάθεσης, του εικονικού συνδικαλισμού αλλά και γενικά να διαστρεβλώσει πλήρως την έννοια του συνδικαλισμού και της πάλης. Πλέον «νίκες» φέρνουν τα σχήματα ή οι «εκλεγμένοι» και όχι οι φοιτητές με τους συλλόγους τους ενώ κατακτήσεις σπουδαίας σημασίας θεωρούνται η «ανάρτηση του προγράμματος της εξεταστικής», τα
























