Προλεταριακή Σημαία.
Και
όμως, “τα στερνά δεν τίμησαν τα πρώτα”
(Με
αφορμή το θάνατο του Χ. Φλωράκη)
Είναι απόλυτα
ανθρώπινο και φυσιολογικό ο θάνατος ενός δημόσιου προσώπου που έχει συνδέσει το
όνομά του με την πολιτική και τη δράση ενός κόμματος που αναφέρεται στην
Αριστερά και στον κομμουνισμό να σου προκαλεί ένα σφίξιμο. Ακόμη και αν το
πρόσωπο αυτό δεν το γνωρίζεις προσωπικά. Ακόμη και αν έφυγε από φυσιολογικά
αίτια, πλήρης ημερών που λένε. Ακόμη και αν ήσουν αντίθετος στην πολιτική
κατεύθυνση που ακολουθούσε και είχες αντιπαρατεθεί σ’ αυτή μόνιμα, σταθερά και
με ένταση.
Αισθάνεσαι αυτό τον
κόμπο στο λαιμό, συγκινείσαι αφού σου ’ρχεται στο νου, για μία ακόμη φορά, το
βιολογικό τέλος μιας ολόκληρης γενιάς κομμουνιστών, αγωνιστών που τα έδωσαν
κυριολεκτικά όλα, που δεν δίστασαν να θυσιάσουν ζωή, οικογένεια, δουλειά
προκειμένου να υπηρετήσουν τους στόχους της εθνικής ανεξαρτησίας, της
επανάστασης, του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
Κομπιάζεις και
βουρκώνεις γιατί ακόμη και αν είσαι νεότερος, ακόμη και αν έχεις διαχωριστεί
ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά από το ΚΚΕ, γνωρίζεις ότι η ιστορία σου, οι
καταβολές, οι αφετηρίες σου είναι ίδιες με





















