Ούτε η δικτατορία της 21ης Απριλίου του
1967 ήταν απλά έργο ενός μειοψηφικού τμήματος αποσυνάγωγων στρατιωτικών, ούτε
το πραξικόπημα κατά του Μακάριου στις 15 Ιουλίου του 1974 ήταν πράξη «αφρόνων»
αξιωματικών. Σε πλήρη αντίθεση με την προσπάθεια των αστών ιστορικών και
πολιτικών να αναθεωρήσουν την ιστορία, η δικτατορία υπήρξε συνένοχο αποτέλεσμα
των δυνάμεων που αποτέλεσαν και υπηρέτησαν το αμερικανοστήρικτο μετεμφυλιακό
καθεστώς. Αυτού του μετεμφυλιακού καθεστώτος που στήθηκε πάνω στην συντριβή του
επαναστατικού λαϊκού κινήματος. Όπως και το πραξικόπημα του Ιωαννίδη ήταν η
μοιραία κατάληξη των πολιτικών υπονόμευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και
χειραγώγησης των αγώνων Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων για αυτοδιάθεση, στο
όνομα του σωβινισμού και της διχοτόμησης από τις μητέρες-αστικές πατρίδες. Ούτε
το πρώτο θα πετύχαινε, ούτε το δεύτερο θα γίνονταν ανοίγοντας διάπλατα στην
τουρκική εισβολή, αν δεν στέκονταν επιδέξια στο παρασκήνιο των αντιπαραθέσεων,
των σχεδίων και των φαντασιώσεων οι ΗΠΑ. Αν δεν παρακινούσαν και δεν παρείχαν
υποστήριξη. Οι προσπάθειες που συστηματικά γίνονται από διαφορετικές πλευρές
για να τις αθωώσουν, είτε στο όνομα της «αντικειμενικής» ιστοριογραφίας είτε
για να δικαιολογηθούν ιδεολογικές εμμονές, πρέπει να πάρουν σαφείς απαντήσεις.
Πενήντα χρόνια μετά την τούρκική εισβολή στην Κύπρο, την πόρτα της οποίας άνοιξε το
Πενήντα χρόνια μετά την τούρκική εισβολή στην Κύπρο, την πόρτα της οποίας άνοιξε το




















