οι αποζημιώσεις με το σταγονόμετρο δεν ξεπλένουν τις κυβερνητικές ευθύνες

Το είπε ο Μητσοτάκης στο Υπουργικό Συμβούλιο (10/8), το είπε και στη συνέντευξη Τύπου για τους πυρόπληκτους (12/8) και, ως είθισται, άρχισαν στη συνέχεια να το αναπαράγουν αμάσητα και τα διάφορα συστημικά ΜΜΕ: “Αν πάτε και κάνετε ένα ρεπορτάζ στη Καρδίτσα, θα διαπιστώσετε πόσο γρήγορα η αρχική οργή και αγανάκτηση μετατράπηκε σε αισιοδοξία γιατί η κυβέρνηση τήρησε τις δεσμεύσεις της” (ΒΗΜΑ 22/8).

Δεν ξέρουμε που την είδε την “αισιοδοξία” και την “τήρηση των δεσμεύσεων” ο Μητσοτάκης, αλλά σήμερα, έναν σχεδόν χρόνο μετά τον περσυνό Σεπτέμβρη που η Καρδίτσα πνίγηκε από τη βροχή και τα λασπόνερα, οι ζημιές ακόμα δεν επουλώθηκαν και χιλιάδες Καρδιτσιώτες ακόμα περιμένουν τις αποζημιώσεις.

Από τις 2.350 επιχειρήσεις και αγροτικές εκμεταλλεύσεις που χτυπήθηκαν από τον “Ιανό”, καμιά μέχρι σήμερα δεν εισέπραξε την αποζημίωση (55% επί της εκτιμηθείσας ζημίας) που υποσχέθηκε η κυβέρνηση. Αλλά και την προκαταβολή έναντι της αποζημίωσης που η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα δίνονταν με fast track διαδικασίες (20% από το 55%), ακόμα δεν την έχουν πληρωθεί όλες οι επιχειρήσεις, παρά μόνο 1.641 από τις 2.350 που εγκρίθηκαν! Μόλις προχθές (ΦΕΚ Β’ 3882/ 20.08.2021) βγήκε απόφαση (ΕΔΩ) για να πληρωθούν την προκαταβολή του 20% άλλοι 709 δικαιούχοι. Και χωρίς να υπολογίζονται αυτοί που έκαναν αίτηση αλλά "κόπηκαν"...

ρωγμές στην επίσημη ιστορία για το 1821: Καραϊσκάκης

Στα πολλά βιβλία που κυκλοφόρησαν με αφορμή τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, ξεχωρίζει και το βιβλίο του Σπύρου Αλεξίου “21 ρωγμές στην επίσημη ιστορία για το 1821”.

Όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, σ' αυτές τις 21 μικρές αφηγήσεις “πρωταγωνιστούν αγωνιστές της Επανάστασης που περιφρονεί η επίσημη ιστορία, όπως οι Βλαδιμηρέσκου, Βασιλείου, Καρατζάς, Οικονόμου, Λογοθέτης. Μεγάλες αλλά και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του Αγώνα, όπως, μεταξύ άλλων, οι Μαυροκορδάτος και Καραϊσκάκης, παρουσιάζονται μέσα από τα πραγματικά γεγονότα και τις αντιφάσεις τους χωρίς αγιογραφίες ή δαιμονοποιήσεις.
Κρυμμένες αλήθειες της Επανάστασης που έχουν αποσιωπηθεί ή παραποιηθεί επιχειρείται να ανασυρθούν από τη λήθη και τη διαστρέβλωση. Η εξαφάνιση της Φιλικής Εταιρείας, τα περιβόητα Δάνεια και γενικότερα η πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων απέναντι στον Αγώνα. Η στάση των προυχόντων απέναντι στους πρόσφυγες, μετά τη σφαγή στα Ψαρά, αλλά και στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, το "ιστορικό πρόβλημα" που ακούει το όνομα Καποδίστριας. Ιστορίες όπως του Πατσίφικο και του Παπουλάκου που ακολουθούν χρονικά την Επανάσταση, αλλά συνδέονται με χίλια νήματα μαζί της.
200 χρόνια μετά, ένα φάντασμα συνεχίζει να πλανιέται...

Το κεφάλαιο/ρωγμή 15 αναφέρεται στον “δικό μας” Γ. Καραϊσκάκη (Καρδίτσα και Άρτα βρίσκονται σε διαμάχη για τον τόπο γέννησης του Καραϊσκάκη), όπου στην αρχή διαβάζουμε:

“Η προσωπικότητα της Επανάστασης που άσκησε τη μεγαλύτερη γοητεία στη συλλογική μνήμη είναι αυτή του Γεωργίου Καραϊσκάκη, του “μούλου” που έφτασε να γίνει ο αρχιστράτηγος της επαναστατημένης Ελλάδας. Η ταπεινή καταγωγή, η μυθιστορηματική ζωή, η αθυροστομία του συνάρπαζαν, έγινε θεατρικό έργο, μυθιστόρημα, ποίηση, τραγούδι. Με τη στάση του στην κορύφωση της Επανάστασης και τη διάχυτη υποψία ότι δολοφονήθηκε, αποτέλεσε το ιδανικό πρότυπο και για την αριστερή ιστοριογραφία, η οποία τον αγιοποίησε, αποσιωπώντας όσα θεωρήθηκαν πως δεν ταίριαζαν με την εικόνα του αγνού, λαϊκού αγωνιστή. Αξιοπρόσεκτο πως τα ίδια στοιχεία αποσιωπώνται και από την επίσημη ιστορία, καθώς χαλάνε το αφήγημα του εθνικού ήρωα.

Ιάκωβος Καμπανέλλης | «Βίβα Ασπασία»

To έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Βίβα Ασπασία» παρουσιάζει στη Καρδίτσα η Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Όψεις. Το «Βίβα Ασπασία» πρωτοπαίχτηκε το 1966 από το Θίασο Τζένης Καρέζη σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη και τα χρόνια εκείνα προκάλεσε αρκετές κριτικές, κόντρες ακόμα και αντιπαραθέσεις, κυρίως στο χώρο της Αριστεράς. Στις εφημερίδες της εποχής θα δούμε πολλούς να σχολιάζουν το έργο, από τον ίδιο τον συγγραφέα μέχρι τον Μίκη Θεοδωράκη και τον… Αντρέα Παπανδρέου.

Η υπόθεση του έργου τοποθετείται στο 1943, όταν η Ιταλία υπό τον στρατάρχη Μπαντόλιο συνθηκολόγησε με τους Συμμάχους.

Η ΑΥΓΗ, 7/10/1966

Η πρωταγωνίστρια του έργου, η Ασπασία (Τζένη Καρέζη), είναι μια αφελής νεαρή γυναίκα που στη δικτατορία της 4ης Αυγούστου τη βρίσκουμε μέλος της φασιστικής οργάνωσης νέων του Μεταξά ΕΟΝ και στη κατοχή, ως «φυσιολογική» συνέχεια, γίνεται ερωμένη των κατακτητών. Η άσχημη εμπειρία της με έναν Γερμανό αξιωματικό την απογοητεύει τόσο που στη συνέχεια δέχεται μόνο Ιταλούς. Μετά τη «συμφωνία Μπαντόλιο» όπου οι γερμανικές δυνάμεις διατάχθηκαν να αφοπλίσουν και να αιχμαλωτίσουν τους πρώην συμμάχους τους Ιταλούς, η Ασπασία κρύβει τον Ιταλό εραστή της (Στέφανος Ληναίος) μαζί με άλλους δύο συμπατριώτες του μέχρι να καταφέρουν να διαφύγουν. Οι τρεις Ιταλοί, που εν τω μεταξύ αποδείχθηκαν αντιφασίστες, καταφέρνουν να συνδεθούν με την Αντίσταση και καταστρώνεται σχέδιο διαφυγής τους στο βουνό. Μόνο που η αφελής Ασπασία εξομολογείται το σχέδιο στη θεία της (Μαρία Φωκά) η οποία τους καρφώνει στους Γερμανούς…

πότε πλημμυροπαθής, πότε πυρόπληκτος, ο λαός αντιμέτωπος με αυτούς που του στερούν τη ζωή και το μέλλον του!

Μέτρα για τους πυρόπληκτους ανακοίνωσε προχθές ο Μητσοτάκης και στην ομιλία του στο Υπουργικό Συμβούλιο θυμήθηκε και τον Ιανό που πριν ένα περίπου χρόνο χτύπησε και την Καρδίτσα. Αναμενόμενα και λίγο-πολύ γνωστά τα όσα ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης που άλλωστε προβλέπονται από την ήδη υπάρχουσα νομοθεσία και που ανάλογα εφαρμόζονται σε «φυσικές καταστροφές» σαν τον Ιανό ή τις φωτιές. Μέτρα που σε  καμιά περίπτωση δεν ικανοποιούν τη λαϊκή απαίτηση για πλήρεις και δίκαιες αποζημιώσεις και από την άλλη αξιοποιούνται επικοινωνιακά από την κυβέρνηση για να αποσείσει τις εγκληματικές της ευθύνες. Μέτρα εκτόνωσης της λαϊκής οργής και χειρισμού της δίκαιης λαϊκής αγανάκτησης.

-        Για  τα σπίτια που κάηκαν, η κυβέρνηση υπόσχεται «στεγαστική συνδρομή» έως 150.000 ευρώ, δηλ. 1.000 €/τμ και μέχρι 150 τμ, όταν οι πραγματικές τιμές που ισχύουν στην αγορά είναι πολύ μεγαλύτερες από τα 1.000 €/τμ. Αλλά και από αυτά μόνο το 80% θα είναι αποζημίωση ενώ το υπόλοιπο 20% θα είναι άτοκο δάνειο! Με άλλα λόγια, εκατοντάδες οικογένειες, σαν να μην έφτανε που έχασαν το σπίτι τους θα βρεθούν να χρωστάνε και στις τράπεζες! Αν υπολογίσουμε και τα επιμέρους κριτήρια-«κόφτες» όπως π.χ. παλαιότητα

Λαϊκή Συσπείρωση Θεσσαλίας: όταν το ΚΚΕ ανακαλύπτει την εξάρτηση…

Ως γνωστόν η «εξάρτηση» αποτελεί «απαγορευμένη λέξη» για το ΚΚΕ. Με τη γραμμή περί «ιμπεριαλιστικής πυραμίδας» όπου κάθε καπιταλιστική χώρα ανακηρύσσεται σε ιμπεριαλιστική, το ΚΚΕ έχει «καταργήσει» την πάλη ενάντια στην εξάρτηση και την αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση για το εργατικο-λαϊκό κίνημα, προτάσσοντας τη γραμμή της μιας και μόνης αντίθεσης, δηλ. της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας. Μια γραμμή που «αγνοεί» το πασιφανές, αυτό δηλ. που διαπιστώνει ο καθένας και αυτό που κατανοεί και το τελευταίο μέλος του ΚΚΕ: τον εξαρτημένο χαρακτήρα της αστικής μας τάξης και τον επικυρίαρχο ρόλο που έχουν οι ευρωπαίοι και Αμερικάνοι  ιμπεριαλιστές στη χώρα μας. Παρόλα αυτά, το τελευταίο διάστημα και σε διάφορα κείμενα και ανακοινώσεις του ΚΚΕ σχετικά με τις ανεμογεννήτριες, τις ΑΠΕ και την «πράσινη μετάβαση» υπάρχουν επαναλαμβανόμενες αναφορές για «ενεργειακή εξάρτηση». Όπως π.χ. στο προχθεσινό (9/8) κείμενο του επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο Θεσσαλίας Τάσου Τσιαπλέ (ΕΔΩ): «το γεγονός ότι η χώρα μας για να καλύψει τις ανάγκες εισάγει φυσικό αέριο για την ηλεκτροπαραγωγή, αλλά και ρεύμα που παράγεται σε άλλες χώρες, δείχνει και τον βαθμό της ενεργειακής εξάρτησης και ανασφάλειας που μεγαλώνει» ή στο Ριζοσπάστη της 4/8/21 (ΕΔΩ): «Τόσο το εισαγόμενο φυσικό αέριο όσο και η αγορά ρεύματος από άλλες χώρες, σε τιμές που διαμορφώνονται χρηματιστηριακά, αυξάνουν την ενεργειακή εξάρτηση της χώρας και «απογειώνουν» το κόστος του ρεύματος για τα λαϊκά νοικοκυριά». Είναι κι αυτό ένα βήμα… Αφού ανακάλυψαν ότι υπάρχει ενεργειακή εξάρτηση ίσως προχωρήσουν και στην στρατιωτική, οικονομική, πολιτική εξάρτηση…

καίνε τις ζωές μας, ληστεύουν το μόχθο μας!

λαϊκή οργάνωση!

μαζική διεκδίκηση!

Μία καταστροφή τεραστίων διαστάσεων είναι σε εξέλιξη. Χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτωμένοι, σπίτια, χωράφια, επιχειρήσεις και εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης απανθρακωμένα. Και ο μισός πληθυσμός της χώρας εγκλωβισμένος στο λεκανοπέδιο, έναν τεράστιο θάλαμο αερίων.

Ένα έγκλημα σε βάρος του λαού, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη ζωή και το μέλλον του. Συνέπειες οδυνηρές, άμεσες και μακροπρόθεσμες. Καίγονται τα σπίτια και το βιος χιλιάδων και χιλιάδων ανθρώπων. Καταστρέφονται οι όποιες δυνατότητες είχαν να δουλέψουν, να καλλιεργήσουν, να ζήσουν. Καταστρέφεται ο τόπος που ζούσαν και η υγεία τους.

Ένα έγκλημα που πρέπει να χρεωθεί εξ ολοκλήρου στην καταστροφική πολιτική του ντόπιου και ξένου κεφάλαιου και των κυβερνητικών διαχειριστών του, σημερινών και προηγούμενων. Στην πολιτική που έφερε τη διάλυση των μηχανισμών πυρόσβεσης και πυροπροστασίας (όπως ακριβώς έκανε και κάνει με τα νοσοκομεία, τα σχολεία κ.λπ.). Στην πολιτική που θεωρεί «ανάπτυξη» την αποψίλωση των δασών και την τσιμεντοποίηση. Στην πολιτική που έχει ερημώσει και εγκαταλείψει την επαρχία. Στην πολιτική που δημιουργεί πόλεις-τέρατα, που καθημερινά συνθλίβουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Στην πολιτική της εξάρτησης που -για λογαριασμό του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, για λογαριασμό των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ (με παλιά και νέα μνημόνια)- υπονομεύει τη ζωή και το μέλλον του λαού και του τόπου.

Ποιος μαυρίζει τον ήλιο του λαού μας;

Ο όλεθρος προχωράει χωρίς ορατό τέλος. Από τη Βόρεια ως τη Νότια Εύβοια και μέχρι το Γύθειο, και από τη Βαρυμπόμπη ως τα Γρεβενά, το Μαραθώνα, το Κρυονέρι… Κανείς δεν ξέρει -και πριν απ’ όλους οι υποτιθέμενοι ιθύνοντες αυτής της χώρας- πού θα φτάσει το κακό, από ποια βροχή ή σε ποια θάλασσα θα σταματήσει η καταστροφή. Πολύ περισσότερο, κανείς δεν ξέρει ποια και πόση θα είναι η επόμενη καταστροφή, που θα προστεθεί στις τωρινές, στις χθεσινές, στις περσινές…

Είναι όμως σίγουρο πως είναι κιόλας ανυπολόγιστες οι συνέπειες, που όλες τους βαραίνουν ακόμα περισσότερο το λαό της χώρας. Συνέπειες οδυνηρές, άμεσες και μακροπρόθεσμες. Καίγονται τα σπίτια και το βιός χιλιάδων και χιλιάδων ανθρώπων. Καταστρέφονται οι όποιες δυνατότητες είχαν να δουλέψουν, να καλλιεργήσουν, να ζήσουν. Καταστρέφεται ο τόπος που ζούσαν και η υγεία τους. Στο λεκανοπέδιο της Αττικής ο μισός πληθυσμός της χώρας καλείται να αναπνέει με αντιασφυξιογόνες μάσκες, εγκλωβισμένος μέσα μια πόλη-τέρας, πλημμυρισμένη με τοξικά αέρια.

Μπροστά σε όλα αυτά μεγαλώνει η λαϊκή αγωνία για τις επόμενες ώρες και μέρες. Δίπλα στην αγωνία μεγαλώνει η απελπισία αλλά και η οργή, μαζί με πλήθος ερωτημάτων για το γιατί και το πώς φτάσαμε ως εδώ, για το αν υπάρχουν απαντήσεις στο «μαύρο ήλιο» που σκέπασε τις ζωές μας.

Το σύστημα, η κυβέρνησή του και όλες οι δυνάμεις του, η κάθε μια με την απόχρωση της, σαν έτοιμες από καιρό, μαζί με τα κάθε είδους ψέματα και κατασκευές επιστρατεύουν δύο βασικές

κινητοποίηση ενάντια στο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο Κεραμέως

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για το νέο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο Μητσοτάκη-Κεραμέως έγινε χθες Πέμπτη το απόγευμα στη κεντρική πλατεία της Καρδίτσας με οργανωτή το Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ. Καλέσματα και ανακοινώσεις συμμετοχής είχαμε από πολλά σωματεία και φορείς της πόλης (Εργατικό Κέντρο, ΕΟΑΣΚ, ΕΛΜΕ, σύλλογος δασκάλων, σωματείο ιδιωτικών υπαλλήλων, ΟΓΕ,  συνδικάτο οικοδόμων, σύλλογοι γυναικών, συνταξιούχοι ΙΚΑ, συσπείρωση εμπόρων, συσπείρωση αναπληρωτών κ.α.) αλλά ο κόσμος που συμμετείχε δεν αντιστοιχούσε ούτε καν στα διοικητικά συμβούλια όλων αυτών των φορέων που καλούσαν. Συμμετείχε κυρίως κόσμος από σωματεία και φορείς που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, μετρημένοι στα δάχτυλα οι εκπαιδευτικοί και ελάχιστοι οι μαθητές-φοιτητές. Με μπλοκ και πανό συμμετείχε και το ΚΚΕ(μ-λ).

Το νέο νομοσχέδιο που προωθείται με τη συνήθη τακτική (κατακαλόκαιρο, εν μέσω πανδημίας, με κλειστά σχολεία και πανεπιστήμια…) έρχεται να χτυπήσει τα δικαιώματα

ανεμογεννήτριες στα Άγραφα: «Όχι εδώ, αλλού»;

Εντάξει, ο τίτλος δεν είναι απόλυτα ακριβής. Ίσως μάλιστα να είναι υπερβολικός, ίσως ακόμα και άδικος. Το «Όχι εδώ, αλλού» δεν προβάλλεται ευθέως από καμιά τοπική συλλογικότητα και από κανέναν φορέα που εναντιώνονται στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα Άγραφα. Όταν όμως αναδεικνύονται  μονοδιάστατα οι «τοπικές», οι «ιστορικές» και οι «περιβαλλοντικές» πλευρές του ζητήματος και από την άλλη υποβαθμίζονται, αποσιωπώνται ή και συγκαλύπτονται άλλες -ίσως σπουδαιότερες- πλευρές, τότε υπάρχει θέμα. Από τη μια λοιπόν λέγονται πολλά και γράφονται πολλά  για την «αισθητική των βουνών μας», «την ταυτότητα του τόπου μας», «το ιστορικό και πολιτιστικό απόθεμα», την «ιστορική και οικολογική φυσιογνωμία της περιοχής»… Βεβαίως και όλα αυτά υπάρχουν. Υπάρχουν στα Άγραφα όπως υπάρχουν και σ’ όλες σχεδόν τις περιοχές της χώρας που στήνονται ανεμογεννήτριες. Υπάρχει όμως και η ιδιωτικοποίηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που προωθείται μέσω των ΑΠΕ… Υπάρχει η ενεργειακή φτώχεια, οι αυξήσεις στο ρεύμα και

οργάνωση και αντίσταση στην πολιτική-θεομηνία

Ολική καταστροφή σε χιλιάδες στρέμματα καλλιεργειών  με βαμβάκι, κηπευτικά, τριφύλι, καλαμπόκι, πεπόνι κ.α. καθώς και ζημιές σε εκατοντάδες αποθήκες, θερμοκήπια, στέγαστρα, μαντριά, μελίσια κ.α. άφησε πίσω του το χθεσινό (20/6) μπουρίνι που έπληξε το νομό Καρδίτσας. Στους Δήμους Παλαμά, Σοφάδων και Καρδίτσας είναι πάνω από 70.000 τα στρέμματα με καλλιέργειες που καταστράφηκαν ολοκληρωτικά από το χαλάζι και πάνω από 20 τα χωριά που πέρασαν το βράδυ χωρίς ρεύμα και με τεράστιες καταστροφές σε σπίτια, στέγες, υποδομές, αγροτικές εγκαταστάσεις και αγροτικό εξοπλισμό. Για άλλη μια φορά εκατοντάδες αγροτικές οικογένειες είδαν τις καλλιέργειές τους να καταστρέφονται και τους κόπους χρόνων να γκρεμίζονται σε λίγα λεπτά.

Οι αγρότες της περιοχής μας για άλλη μια φορά ήρθαν αντιμέτωποι όχι με μια κάποια θεομηνία αλλά μια πολιτική-θεομηνία: με ένα σύστημα και μια κυβέρνηση που αδιαφορούν για τη ζωή και το βιός τους, που δεν παίρνουν μέτρα πρόληψης και προστασίας, που τα μέτρα και τα προγράμματα που συχνά-πυκνά ανακοινώνονται για “χαλαζική προστασία” κλπ είναι στάχτη στα μάτια του αγροτόκοσμου, με υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση, “φραγκοδίφραγκα” μπροστά στα δισ. και τρισ. που ξοδεύονται για την πλουτοκρατία και το κεφάλαιο.

η κατάντια των συνδικαλιστικών ηγεσιών εργαλείο στα χέρια της κυβερνητικής επίθεσης

Η ψήφιση του αντιδραστικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη εγκαινιάζει μια νέα ακόμα χειρότερη περίοδο για τους εργαζομένους. Σηματοδοτεί την επιστροφή σε μια κατάσταση πολλών δεκαετιών πίσω, μια κατάσταση απόλυτης και χωρίς όριο εκμετάλλευσης των εργαζομένων και ποινικοποίησης της αντίστασης, του συνδικαλισμού και της απεργίας.

Οι εργαζόμενοι που έδωσαν τη μάχη στους χώρους δουλειάς διαπίστωσαν με δραματικό τρόπο ότι δεν διαθέτουν εργαλεία πάλης και ότι τα μεγάλα λόγια των συνδικάτων που ειπώθηκαν όταν ανακοινώθηκε το νομοσχέδιο, περί casus belli, κατέληξαν στις αναιμικές κινητοποιήσεις που οργάνωσαν οι ηγεσίες αυτές. Ετσι ο «πόλεμος» που έκαναν ήταν:

- μια απεργία που ακυρώθηκε (3 Ιούνη),

- μια απεργία που έγινε (10 Ιούνη) και

- μια απεργία που πήγε να γίνει και έμεινε μισή (16 Ιούνη).

Θα θυμίσουμε εδώ ότι το νομοσχέδιο ήταν γνωστό από τον Οκτώβρη.

Οι αθλιότητες που διαπράχθηκαν στις 3 Ιούνη με την ακύρωση της απεργίας, λίγες μόλις ώρες πριν την πραγματοποίησή της, ξεπεράστηκαν από ακόμα μεγαλύτερες αθλιότητες στις 16 Ιούνη. Όταν:

“Πράσινη Ανάπτυξη”: Οι ευαισθησίες του συστήματος έχουν μόνο το χρώμα του καταπιεστή

«(…) Ο λόγος λοιπόν που προωθήθηκαν τα τελευταία χρόνια οι εγκαταστάσεις αιολικών πάρκων σε μία σειρά από ευρωπαϊκά κράτη, ήταν η ανάγκη αναζήτησης νέων πεδίων κερδοφορίας. Αποτελούν όχημα για την πλήρη απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας, μεταθέτοντας έτσι ακόμη μεγαλύτερα οικονομικά βάρη στις πλάτες των λαϊκών οικογενειών, σε μια περίοδο στρατηγικής επίθεσης  του κεφαλαίου απέναντι στο λαό και την εργατική τάξη. Εκφράζουν επίσης το βάθεμα της ενεργειακής εξάρτησης της χώρας μας από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, με τα γερμανικά μονοπώλια να κατέχουν τη σχετική τεχνολογία και να εμπορεύονται τις ανεμογεννήτριες. Στο πλαίσιο και της προσπάθειας των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών για απεξάρτηση  της  χώρας μας από το ρώσικο φυσικό αέριο, ο λαός έρχεται αντιμέτωπος με την αντιλαϊκή λαίλαπα που υπαγορεύουν οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστικών κρατών (…)»

(Από άρθρο στο περιοδικό Έναυσμα #55. Διαβάστε το ολόκληρο ΕΔΩ)

απεργία 16/6: μειωμένη μαζικότητα-αυξημένες απαιτήσεις

Με άσχημους όρους δόθηκε στη Καρδίτσα η σημερινή απεργιακή μάχη ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη. Σαν να μην έφτανε η συνολικότερη άσχημη κατάσταση του κινήματος είναι και η υπονομευτική στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Από τη μια δηλ. συνδικάτα ανύπαρκτα ή συνδικάτα σφραγίδες, χωρίς συνελεύσεις, χωρίς διαδικασίες βάσης και  με τους εργαζόμενους να έχουν αποστασιοποιηθεί... Από την άλλη μια υποταγμένη συνδικαλιστική ηγεσία, συνομιλητής της κυβέρνησης, που σπέρνει σύγχυση και αυταπάτες στους εργαζόμενους υπονομεύοντας κάθε αγωνιστική προσπάθεια… Έτσι σήμερα αντί για κλιμάκωση είχαμε αποκλιμάκωση. Πάλι τρεις οι απεργιακές συγκεντρώσεις αλλά με πολύ λιγότερο κόσμο από την προηγούμενη απεργία της 10 Ιούνη.

Τετάρτη 16/6: Όλοι απεργοί - όλοι στους δρόμους!

συγκέντρωση: 11.30 πμ - Κεντρική πλατεία (ALPHA BANK)

Σαν έτοιμοι από καιρό

Τον Οκτώβρη του 2020 το Υπουργικό Συμβούλιο ετοίμασε το νέο αντεργατικό-αντισυνδικαλιστικό τερατούργημα. Ζωή υπόδουλη στο αφεντικό. Δουλειά εξοντωτική και νόμιμα απλήρωτη. Το 5νθήμερο-8ωρο καταργείται. Βάση της εκμετάλλευσης ορίζονται οι «ανάγκες της επιχείρησης» και όπως αυτές θα υπάρχουν σε κάθε περίοδο. Δουλειά χωρίς συνάδελφο. Ο καθένας μόνος του απέναντι στο αφεντικό. Με ατομική σύμβαση. Με τηλεργασία. Με ηλεκτρονική «συνέλευση» και «ψηφοφορία». Δουλειά χωρίς σωματείο. Το παίρνει το κράτος. Χωρίς αντίσταση και διεκδίκηση. Η απεργία απαγορεύεται. Επιτρέπεται μόνο «συμβολικά» αλλά και αυτή αν και όταν το κράτος κρίνει ότι μπορεί να γίνει. Η φωνή «όλοι στην απεργία» είναι βία! Διώκεται ποινικά. Ο «συνδικαλισμός» που επιτρέπεται είναι αυτός που κάνει πλάτες στο κεφάλαιο, που στηρίζει ενεργητικά την πολιτική του συστήματος. Καλούνται οι καθεστωτικοί και οι υποταγμένοι, να πάρουν όλα τα «κλειδιά». Να δέσουν χειροπόδαρα τους εργαζόμενους. Το «ορόσημο» ταξικής συνεργασίας και υποταγής, της δίχρονης Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης του 1991-92, πρέπει να γίνει παντού ο καθημερινός κανόνας.

Από τον Οκτώβρη η κυβέρνηση ήταν έτοιμη. Να επιτεθεί. Να κάνει νόμο την βαρβαρότητα στην