για επικοινωνία: aristerastikarditsa@gmail.com

για επικοινωνία: aristerastikarditsa@gmail.com

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

δε θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσεις - στο δρόμο, λαέ, μπορείς να τους νικήσεις!

Όλοι την Πέμπτη 8 Δεκέμβρη στην πανεργατική απεργία

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας την πολιτική των προκατόχων της, ακολουθεί πιστά τις οδηγίες των ιμπεριαλιστών-αφεντικών και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, ΕΕ και ΔΝΤ
- Μειώνει τις κατώτατες αποδοχές,
- Καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας,
- Απελευθερώνει τις ομαδικές απολύσεις,
- Χτυπά τον εργατικό συνδικαλισμό και την συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων με ιδιαίτερη έμφαση στο δικαίωμα στην απεργία,
- Μας φορτώνει νέους φόρους πολλών δις ευρώ.
Εμείς, ξέρουμε ότι:
 Τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, είναι κατακτήσεις που η εργατική τάξη και ο λαός κέρδισαν με την πάλη τους και δεν τα “χάρισε” κανένας.
 Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπηρετεί το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, το σύστημα των “λίγων και των εκλεκτών”, των εκμεταλλευτών, που αναπαράγει τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Αυτό το σύστημα και οι μηχανισμοί του, δεν θα νοιαστούν για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού.
 Δεν περιμένουμε από καμιά κυβέρνηση ούτε δεξιά, ούτε “αριστερή” και καμιά πρόταση νόμου στη Βουλή, να σταματήσει τη διάλυση της ζωής μας.
 Στα συλλογικά προβλήματα δε χωρούν ατομικές λύσεις. Η σημερινή επίθεση στα εργατικά και λαϊκά στρώματα της κοινωνίας, δεν κάνει διακρίσεις σε κλάδους και ειδικότητες, χτυπάει τον καθένα μας ξεχωριστά και όλους μαζί.
 Πρέπει να σταθούμε απέναντι στις λογικές του “ατομικού δρόμου” που προκρίνει το σύστημα και στις λογικές «ο καθένας ας σώσει τον εαυτό του, να σώσει το μαγαζί του», πράγμα αδύνατο στην ανισόμετρη αναμέτρηση με το σύστημα. Κανείς δεν μπορεί να 'ναι μόνος του σ' αυτή τη μάχη.
 Πρέπει να βάλουμε φραγμό στα σχέδιά τους, να σταματήσουμε τη βάρβαρη και “λυσσασμένη” επίθεση στο σήμερα, ώστε το αύριο να φέρει ξανά νίκες για τα εξαθλιωμένα απ' την κρίση κοινωνικά στρώματα.
Να βγούμε μαζικά και αγωνιστικά στο δρόμο, διεκδικώντας τα δικαιώματα για δουλειά ασφάλιση και μισθούς για μια αξιοπρεπή ζωή, ζωή με δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες.
Να κάνουμε την απεργία δική μας υπόθεση, για να μην περάσουν τα νέα αντεργατικά μέτρα!
Να βροντοφωνάξουμε, «Δε θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσεις. Στο δρόμο, λαέ, μπορείς να τους νικήσεις»!

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

για το σημερινό αγροτικό συλλαλητήριο


Κάτω από τα αναμενόμενα ήταν το αγροτικό συλλαλητήριο που έγινε σήμερα στην Καρδίτσα και ίσως ένα από τα μικρότερα των τελευταίων χρόνων. Παρότι το κάλεσμα της Ομοσπονδίας ήταν για συλλαλητήριο με αγροτικά μηχανήματα, τελικά τα τρακτέρ που συμμετείχαν ήταν κοντά στα 60-70 ενώ και οι συγκεντρωμένοι δεν ξεπέρασαν τους 130-150. Άφαντοι οι ΣΥΡΙΖΑίοι (τώρα είναι κυβέρνηση…), άφαντοι και οι διάφοροι αυτοδιοικητικοί (δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, νομάρχης κλπ) που παλιότερα συνήθιζαν να παρευρίσκονται στα αγροτικά συλλαλητήρια.  Από την μεριά της κυβέρνησης, παραμονές του συλλαλητηρίου, ο υπουργός γεωργίας Αποστόλου, προκαλούσε στα ΜΜΕ δηλώνοντας ότι τάχα οι αγρότες δεν θίγονται από το φορολογικό-ασφαλιστικό, ότι όχι μόνο δεν φορολογούνται αλλά θα πάρουν και πίσω χρήματα από την περσινή προκαταβολή φόρου κλπ. Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που η φτώχεια γονατίζει τους φτωχομεσαίους αγρότες, που η φοροληστεία δυναμώνει, που με την 2η αξιολόγηση ετοιμάζονται νέα χειρότερα μέτρα (μείωση αφορολόγητου κ.α.) και από 1.1.2017 αρχίζουν να εφαρμόζονται οι εξοντωτικές εισφορές του νέου αντιασφαλιστικού νόμου… 
Εκτός από τα μνημονιακά μέτρα  που οδηγούν στο ξεκλήρισμα τους φτωχομεσαίους, φέτος είχαμε και την άσχημη χρονιά στο βαμβάκι με τους μισούς βαμβακοπαραγωγούς να έχουν μειωμένες παραγωγές ή/και υποβαθμισμένα βαμβάκια, που σημαίνει επιπλέον μειώσεις στο εισόδημά τους. Πριν τη σημερινή συγκέντρωση είχαν προηγηθεί συσκέψεις (πανθεσσαλική στον Παλαμά στις  28/11) και τοπικές κινητοποιήσεις (αποκλεισμός της Εφορίας στις 24/11) όπου και πάλι η συμμετοχή ήταν πίσω από τις αναγκαιότητες αλλά και πίσω από παλιότερες παρόμοιες κινητοποιήσεις. Παρόλα αυτά, οι αγρότες είναι εδώ. Όπως εδώ είναι και τα προβλήματα. Και παρά τα όσα λέει ο Αποστόλου, είναι αυτά τα προβλήματα που σύντομα θα τους ξαναβγάλουν στα μπλόκα. Σ’ αυτή την κατεύθυνση οφείλει να συμβάλει κάθε αγωνιστής αγρότης.

μπροστά στην απεργία της 8ης Δεκέμβρη

Η εμπειρία των τελευταίων 6- 7 χρόνων έχει κάνει ολοφάνερο σε όλους μας ότι η επίθεση σε βάρος των εργαζομένων συνεχίζεται ανελέητη, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος της εκάστοτε κυβέρνησης. Μια επίθεση ενορχηστρωμένη από την ΕΕ και το ΔΝΤ, από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Μια επίθεση που στόχο έχει να μας καταστήσει, όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία, σύγχρονους δούλους, χωρίς κατακτήσεις και δικαιώματα, χωρίς ζωή. Με το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα, προχωρούν ένα βήμα παραπέρα. Έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι το σύστημα, αυτό το καπιταλιστικό- ιμπεριαλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, είναι παντοδύναμο. Ότι η κρίση είναι μια θεομηνία που πλήττει τους πάντες. Ότι τα αφεντικά, ντόπια και ξένα, είναι πανίσχυρα κι άρα δεν υπάρχει τρόπος αντίδρασης. Και σπέρνουν έτσι την παράλυση, την ανημπόρια, την παραίτηση και την απογοήτευση. 
Και τα δυσκολότερα δεν “βρίσκονται πίσω μας”, όπως αρέσκεται να λέει η κυβέρνηση, αλλά μπροστά μας. Ήδη στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης σχεδιάζονται απολύσεις (σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα), υποκατώτατος μισθός εξαθλίωσης, γενίκευση άπλωμα της ελαστικότητας στις εργασιακές σχέσεις, ακόμα μεγαλύτερος οδοστρωτήρας στη περίθαλψη, ταξική βαρβαρότητα στην εκπαίδευση, νέο άνοιγμα του ασφαλιστικού με κατάργηση εφάπαξ και νέο πετσόκομμα στις συντάξεις κ.α.
Υπάρχει όμως και η άλλη εμπειρία, η εμπειρία αιώνων ανθρώπινης ιστορίας που λέει πως τα εκμεταλλευτικά, τα βίαια συστήματα, αργά ή γρήγορα ανατρέπονται. Πως ο λαός, με την πάλη και τους αγώνες του, κέρδισε όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα που βρίσκονται τώρα στο στόχαστρο. Χάρη στην πάλη, την αποφασιστικότητα και τη δύναμη που του δίνουν οι συλλογικές διαδικασίες πολλές φορές βγήκε νικητής, πολλές φορές μπόρεσε να αποκρούσει και πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις. Και θα το καταφέρει πάλι!
Κανείς δεν λέει ότι τα πράγματα είναι εύκολα. Οι εύκολες, γρήγορες λύσεις (εκλογές, δικαστικές προσφυγές, προτάσεις νόμων, εικονικά κινήματα…) δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Είναι ώρα οι εργαζόμενοι να ακολουθήσουν τον άλλο δρόμο: της μαζικής, οργανωμένης πάλης. Να παραμερίσουν τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και να πάρουν την υπόθεσή τους στα χέρια τους. Τις ηγεσίες που κηρύττουν την πολιτική του συμβιβασμού και της συνεργασίας με τον αντίπαλο. Τις ηγεσίες που ευθύνονται για την ανυποληψία και τη δυσφήμιση του συνδικαλισμού, για την ουσιαστική διάλυση των σωματείων. Για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες τύπου ΑΔΕΔΥ, που προκηρύττουν 24ωρη απεργιακή τουφεκιά ως αγωνιστικό άλλοθι στο συνέδριο που πραγματοποίησαν μακριά από τις ανάγκες και τις αγωνίες των εργαζομένων. 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

«η δύναμη του σκότους»

Να μιλήσει κανείς για θέατρο δεν είναι εύκολο πράγμα. Πολύ περισσότερο για  Τολστόι. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να καταπιαστείς με έννοιες όπως πίστη, συνείδηση, ηθική, θρησκεία κ.ά. Και όταν μια θεατρική παράσταση γίνεται ερέθισμα για να σκεφτείς, να προβληματιστείς, να μιλήσεις για όλα αυτά, είτε θετικά είτε αρνητικά, με τις συμφωνίες ή τις διαφωνίες σου, με τις αντιρρήσεις και τις κριτικές σου, τότε σαφώς και η παράσταση κατάφερε τον σκοπό της. Μια τέτοια πετυχημένη παράσταση είναι και «η δύναμη του σκότους» του Λ. Τολστόι που παρουσιάζεται φέτος, κάθε σαββατοκύριακο, στην Θεατρική Σκηνή Καρδίτσας.   
Κεντρικός ήρωας ο Νικήτας, ένας νεαρός, κομψός και αδίστακτος χαροκόπος, παραγιός στη φάρμα του μεσόκοπου και άρρωστου Πιότρ. Άλλοτε, είχε αποπλανήσει μια μικρή ορφανή. Τώρα, είναι εραστής της δεύτερης γυναίκας του αφεντικού του, της όμορφης και μικροπαντρεμένης Ανίσυα. Η δαιμονική, άπληστη και υποχθόνια μητέρα του Νικήτα, πείθει την Ανίσυα να φαρμακώσει τον άνδρα της ώστε να τον κληρονομήσει και να χαρεί ελεύθερα τον έρωτά της με τον Νικήτα. Το σχέδιο πετυχαίνει, όμως ο ακόρεστος Νικήτας, μετά το γάμο του με την Ανίσυα, ξεπλανεύει την δεκαεξάχρονη Ακουλίνα, προγονή της Ανίσυα, που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί. Και η δαιμονική Ματριόνα, η μητέρα του Νικήτα, ξανακάνει την εμφάνισή της: το παιδί πρέπει να πεθάνει και η Ακουλίνα να παντρευτεί έναν βολικό γείτονα. Ματριόνα και Ανίσυα πείθουν τον Νικήτα που

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

για τη σημερινή… απεργία της ΑΔΕΔΥ

η απεργιακή συγκέντρωση των ΑΔΕΔΥ, ΕΛΜΕ, Δασκάλων,
εργαζόμενων ΟΤΑ, Νοσοκομείου, Περιφέρειας κλπ
Κανονικά λειτούργησαν και σήμερα οι δημόσιες υπηρεσίες και τα σχολεία στη Καρδίτσα, ημέρα – κατά τ’ άλλα – πανελλαδικής απεργίας στο Δημόσιο! Πολύ χαμηλή η συμμετοχή, μονοψήφια ή/και μηδαμινά τα ποσοστά απεργών και πάντως σε εμφανή αναντιστοιχία με τις αναγκαιότητες που βάζει τόσο η επίθεση που εξελίσσεται στο χώρο της εκπαίδευσης και συνολικότερα στο Δημόσιο όσο και των επίδικων που βρίσκονται προ των πυλών.
Με δύο συγκεντρώσεις, μία του ΠΑΜΕ και μία της ΑΔΕΔΥ, έκλεισε  η σημερινή απεργία. Η μεν συγκέντρωση του ΠΑΜΕ κατευθύνθηκε με πορεία προς την εφορία όπου (για λογαριασμό των αγροτών και χωρίς αγρότες) έκαναν … συμβολικό αποκλεισμό της εφορίας όπως καλούσε η Ομοσπονδία των αγροτών(!), η δε  – μικρότερη – συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ διαλύθηκε… ησύχως  στην πλατεία!
Για τη σημερινή αρνητική εικόνα, έχουμε αναφερθεί πολλάκις και θα ήταν πλεονασμός η επανάληψη των λόγων και των αιτιών, αρχής γενομένης από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, που στην υπονόμευση, τη διάλυση και την αποσυγκρότηση του κινήματος, παίρνουν ξανά άριστα! Ο προεδρεύων  του Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ καλούσε στην συγκέντρωση τους… “ανήσυχους πολίτες”(!!!) ενώ στα κλιμάκια που επισκέφθηκαν υπηρεσίες και σχολεία συμμετείχε και συνδικαλιστής από την Πυροσβεστική που δήλωνε ότι  “αυτοί δεν κάνουν απεργία”! Αν αυτή η στάση τους θα προσμετρηθεί στα υπέρ τους με το νέο αντι-συνδικαλιστικό νόμο, μένει να το δούμε!
η απεργιακή συγκέντρωση των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ,
ΟΓΕ, ΕΟΑΣΚ κλπ
Από την άλλη, αυτή η ξεπουλημένη, υποταγμένη, πεμπτοφαλαγγίτη ΑΔΕΔΥ, μοιάζει να δικαιώνεται πανηγυρικά, αφού εμφανίζεται να διοργανώνει “απεργιακή συγκέντρωση” παίρνοντας  ξανά  αυτή την “αρμοδιότητα” από τα πρωτοβάθμια σωματεία ενώ οι μέχρι χθες πολέμιοί της αντιμνημονιακοί , σήμερα φιγουράριζαν υπό τη σημαία της, λες και άλλαξε ο ξεπουληματικός, υπονομευτικός και διασπαστικός της  χαρακτήρας… Ίσως και να ακούσουμε ότι μάλλον οι πραγματικοί διασπαστές του κινήματος είναι όσοι δεν συμμετείχαμε και δεν ενισχύσαμε με την παρουσία μας όλο αυτό το συρφετό των σφραγίδων που οι υπογραφές τους είναι περισσότερες απ’ τους παρευρισκομένους κάθε φορά…

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

έχουμε λόγους να αγωνιζόμαστε, υπάρχει μέλλον αν αγωνιζόμαστε!

Η ΑΠΕΡΓΙΑ στις 24η ΝΟΕΜΒΡΗ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΑΓΩΝΩΝ 
για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ της ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ!

των Νίκου Φιλίππου και Αλέξη Φυτσιλή από τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
-          Οι δανειστές-ληστές απαιτούν εμπόδια στην κήρυξη απεργίας και χτύπημα του ανεξάρτητου (όχι του κρατικού-κυβερνητικού) συνδικαλισμού και η κυβέρνηση βιάζεται να τα υλοποιήσει...
-          Ο νέος υπουργός παιδείας μας καλεί (όπως και οι προκάτοχοί του) να ... “μη φοβόμαστε την αξιολόγηση” και εξαγγέλλει κατάργηση των πανελλαδικών δια της μετατροπής του λυκείου σε ταξικό-εξεταστικό κάτεργο...
-          Η ΑΔΕΔΥ έχει εξαγγείλει απεργία για την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου, η ΓΣΕΕ για τις 8 Δεκεμβρίου και οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ παρακολουθούν και ακολουθούν...
-          Και οι εκπαιδευτικοί στο άκουσμα της απεργίας μετά το αρχικό ξάφνισμα- “πότε έχει απεργία;”-  δηλώνουν “βρείτε εσείς οι συνδικαλιστές άλλες μορφές...”.
Τα παραπάνω συμπυκνώνουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε όχι μόνο οι εκπαιδευτικοί αλλά όλοι οι εργαζόμενοι. Από τη μια η επίθεση εντείνεται, σφίγγοντας σα μέγγενη τη χώρα και το λαό και από τη μεριά των εργαζόμενων απογοήτευση, παράλυση, ανημποριά.
Βρισκόμαστε σε δύσκολη πραγματικά θέση όσοι καλούμε τους συναδέλφους να απεργήσουν ενώ ξέρουμε ότι οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες μόνο άσφαιρες τουφεκιές ξέρουν να εξαγγέλλουν, χωρίς αγωνιστικό σχέδιο και προοπτική κλιμάκωσης. Είναι οι ίδιες ηγεσίες που δείχνουν μετά ως υπεύθυνους των αποτυχημένων κινητοποιήσεων, τους εργαζόμενους “που δεν τραβάνε”. Κι ας έχουν τραβήξει οι ίδιοι το δρόμο του κυβερνητικού συνδικαλισμού της συνδιαλλαγής και της υποχώρησης, ακριβώς για να εμπεδωθεί η αδράνεια και η υποταγή, μη τυχόν ανοίξει καμιά αγωνιστική χαραμάδα.
Αφού λοιπόν η επίθεση δεν ανατρέπεται, ούτε καν ανακόπτεται με 24ωρη απεργία, μήπως θα έπρεπε να την μποϊκοτάρουμε, να μην απεργήσουμε, να μην τους χαρίσουμε και το 50ευρω που ούτως ή άλλως, δεν μας περισσεύει;
ΟΧΙ! ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΡΓΗΣΟΥΜΕ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΛΟΓΗ! Υπογράφει λευκή επιταγή στην κυβέρνηση να προχωρήσει πιο άγρια, πιο βάρβαρα. Δίνει άλλοθι στους εργατοπατέρες να συνεχίσουν το διαλυτικό τους ρόλο. Παγιώνει στις συνειδήσεις μας κλίμα παραίτησης, ηττοπάθειας, συμβιβασμού.   
Ο “συνδικαλισμός που γνωρίζουμε” έχει ενσωματωθεί, ηττηθεί, εκφυλιστεί. Όμως δεν ηττήθηκε η ιδέα και η ανάγκη οι εργαζόμενοι να ενώνονται και να παλεύουν τα συμφέροντα τους! Αυτό το συνδικαλισμό, αυτά τα σωματεία τα ανεξάρτητα από τον αντίπαλο και όπλα στα χέρια των εργαζομένων, χρειάζεται να συγκροτήσουμε “από την αρχή”.