28 Φλεβάρη 2026: Μαζικό συλλαλητήριο για τα Τέμπη

Με μεγάλη μαζικότητα, μικρότερη όμως από πέρσι, έγινε το μεσημέρι του Σαββάτου 28/2, στη κεντρική πλατεία της Καρδίτσας, το συλλαλητήριο για τα 3 χρόνια από τα Τέμπη. Για άλλη μια φορά εκατοντάδες καρδιτσιώτες ήταν εκεί. Νεολαίοι, εργαζόμενοι, φοιτητικοί σύλλογοι, σχολεία, μαθητές... Για τους 57 νεκρούς στα Τέμπη, για τους 15 πρόσφυγες τη Χίο, για τις 5 εργάτριες στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, για... για... Για να θυμηθούν και για να καταγγείλουν τα κρατικά και εργοδοτικά εγκλήματα στους σιδηροδρόμους, στα νερά του Αιγαίου, στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στους χώρους δουλειάς...

Στη συγκέντρωση καλούσαν όλοι σχεδόν οι φορείς της πόλης (Εργατικό Κέντρο, ΑΔΕΔΥ, εργατικά σωματεία και συνδικάτα, Δικηγορικός Σύλλογος, Ιατρικός Σύλλογος κ.α.) Μια συγκέντρωση βέβαια που δεν παλεύτηκε από τους διοργανωτές αφού φέτος ούτε απεργία καλέστηκε (με 4ωρη στάση εργασίας «ξεμπέρδεψε» το Εργατικό Κέντρο), ούτε κλείσιμο καταστημάτων αποφασίστηκε από τον Εμπορικό Σύλλογο ενώ η ΑΔΕΔΥ καλούσε τους δημόσιους υπάλληλους σε... Σαββατιάτικη απεργία! Παρόλα αυτά ήταν πολύς ο κόσμος, δεκάδες οι φορείς που συμμετείχαν με ψηφίσματα ή με ομιλίες και δεκάδες τα πανό και τα αυτοσχέδια πλακάτ ενώ μεγάλη ήταν και η συμμετοχή νεολαίας και μαθητών/-τριών.

Μετά τη συγκέντρωση ακολούθησε μαζική πορεία εκατοντάδων διαδηλωτών προς τον σταθμό των τραίνων με προπορευόμενα τρακτέρ από την Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων που συμμετείχαν συμβολικά στο συλλαλητήριο. Το απόγευμα, από τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ διοργανώθηκε μουσική διαμαρτυρία στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, χωρίς όμως πλατιά συμμετοχή κόσμου.

Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη και ένα χρόνο μετά τις μεγαλειώδεις περσινές  συγκεντρώσεις, ο λαός μας εξακολουθεί να αναζητά οξυγόνο. Αλλά για το οξυγόνο μας, για να ανατραπεί η πολιτική που ισοπεδώνει ζωές και δικαιώματα, είναι πολλά τα βήματα που απαιτούνται, πολύ η «σκουριά» που πρέπει να αποτιναχτεί. Προσπερνώντας λογικές που αντιμετωπίζουν το έγκλημα στα Τέμπη σαν μνημόσυνο.  Προσπερνώντας όσους θέλουν να καναλιζάρουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να την εγκλωβίσουν σε νέες κοινοβουλευτικές αυταπάτες και να την εκτονώσουν σε κάλπες... Η λαϊκή οργή αναζητά διέξοδο και αυτή η διέξοδος βρίσκεται στον συλλογικό και οργανωμένο αγώνα ενάντια στην πολιτική της φτώχειας, της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Εκεί βρίσκεται το «οξυγόνο»...