του Κωστή Αλεξίου
Κι ο Στέφος ήταν παντός καιρού... παρουσιαστικό άλλης
εποχής. Τιράντες, καπέλο, καμπαρντίνα και στα βαριά κρύα, ρούσικο καπέλο. Κι
ήταν και παντός συνθηκών. Μια ζωή στρατευμένος στην πιο ευγενική και ταυτόχρονα
σκληρότατη μάχη εναντίον των εχθρών της Ανθρωπότητας. Τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές.
Αχώριστος Σύντροφος του Κομμουνιστή Ηλία Καμαρέτσου, απ' τα εφηβικά χρόνια, σμιλεύτηκε
στην μεγάλη υπόθεση του Κομμουνιστικού κινήματος, αναμετρήθηκε όχι μόνο με τις
εξωτερικές ιστορικές συγκρούσεις, αλλά και με τις εσωτερικές θύελλες του ρεβιζιονισμού,
της διάλυσης και του τέλους της Ιστορίας, που μάχονταν λυσσαλέα οι αστοί κι οι
ακόλουθοι τους. Η νιότη του κόσμου όμως είναι μεγάλο πανανθρώπινο κουσούρι. Ο
Στέφος με την πορεία ζωής και δράσης το χε κατακτήσει. Κι όχι ατομικά. Συλλογικά,
ταξικά, κομματικά μες στό ασταμάτητο καμίνι του Αγώνα. Συνδέθηκε με τους νέους
και νέες γιατί παρόλο τα χρόνια του ήταν κι ο ίδιος νέος. Παλιάς κοπής αλλά
νέας αφετηρίας. Πιστός στην αντίληψη των Μαοϊκών, πως για να κτιστεί το νέο
πρέπει να