Μια πρώτη αποτίμηση

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ 24/1/2026

Πάνω από 50 μέρες οι φτωχομεσαίοι αγροτοκτηνοτρόφοι της χώρας μας έδωσαν έναν μεγαλειώδη αγώνα. Ένας πρωτόγνωρος αγροτικός ξεσηκωμός με μπλόκα σε όλη την χώρα στον οποίο συμμετείχαν χιλιάδες αγρότες και  ιδιαίτερα νέοι.

Δεν ήταν μόνο η λεηλασία στον ΟΠΕΚΕΠΕ και η καθυστέρηση της καταβολής των επιδοτήσεων που έβγαλαν τους αγρότες στα μπλόκα. Αλλά η συνολικότερη αντιαγροτική πολιτική των ντόπιων κυβερνήσεων και της ΕΕ/ΚΑΠ, που χρόνια τώρα οδηγεί σε συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα, φτωχοποίηση και ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, μείωση του αγροτικού πληθυσμού και συγκέντρωση της γης και της παραγωγής στα χέρια λίγων μεγαλοαγροτών-μεγαλοεπιχειρηματιών. 

Είναι η αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων του "ευρωμονόδρομου" που βάθυναν τη διατροφική εξάρτηση και μετέτρεψαν τη χώρα από παραγωγό/εξαγωγέα σε χώρα καταναλωτή/εισαγωγέα αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων. Ένα σύστημα μεταφοράς πλούτου από κάτω προς τα πάνω (από τον λαό προς το κεφάλαιο) και από μέσα προς τα έξω (από τη χώρα προς τους επικυρίαρχους ιμπεριαλιστές).

Ο αγροτικός ξεσηκωμός «έδεσε» με τη γενικότερη λαϊκή δυσαρέσκεια και στρίμωξε την κυβέρνηση. Για αυτό τον λόγο είχε πλατιά λαϊκή υποστήριξη. Ακύρωσε στην πράξη τα σχέδια και τους ελιγμούς του κυβερνητικού επιτελείου. Δεν πέρασαν οι κυβερνητικές απειλές και οι απαγορεύσεις, η καταστολή των ΜΑΤ, των χημικών, των δικογραφιών. Δεν πέρασε ο κοινωνικός αυτοματισμός που επίμονα υποδαυλίζεται από κυβέρνηση και συστημικά ΜΜΕ.

Οι κυβερνητικές ανακοινώσεις για τους αγρότες, ούτε πρόσθετα μέτρα είναι, ούτε ικανοποιούν τα αιτήματά τους, ούτε εξασφαλίζουν εισόδημα επιβίωσης για τους φτωχομεσαίους αγρότες που να καλύπτει το κόστος της ζωής. Είναι μέτρα που κινούνται στις γνώριμες «ράγες» της αντιαγροτικής πολιτικής, εντός των αντιλαϊκών «δημοσιονομικών περιορισμών» των ματωμένων μνημονιακών πλεονασμάτων και εντός του «ευρωπαϊκού πλαισίου» της αντιαγροτικής ΚΑΠ. 

Η κυβέρνηση αφού απέτυχε να κάμψει το αγωνιστικό φρόνημα και τις διαθέσεις των αγροτών έβαλε σε εφαρμογή από την μία τις επικοινωνιακές ανακοινώσεις – φιέστες Μητσοτάκη – Χατζηδάκη – Τσιάρα, ενώ ταυτόχρονα επιδίωξε την διάσπαση του κοινού μετώπου των αγροτών μέσα από το «δόλωμα» του διαλόγου με στόχο τον αποπροσανατολισμό και την

αποχώρηση των αγροτών από τα μπλόκα.

Η ικανοποίηση των αγροτικών διεκδικήσεων δεν είναι ζήτημα διαλόγου με την κυβέρνηση. Το δίλημμα «ναι ή όχι στον διάλογο» που κυριάρχησε το τελευταίο διάστημα, ήταν δίλημμα ψεύτικο και αποπροσανατολιστικό, που υπονόμευσε και δεν βοήθησε τον αγώνα των αγροτών. Δεν είναι ότι τάχα η κυβέρνηση δεν γνωρίζει τα αγροτικά αιτήματα. Δεν είναι ότι λείπει ο διάλογος και τα «επιχειρήματα», για να πειστεί η κυβέρνηση και να ικανοποιήσει τα αγροτικά αιτήματα. Άλλωστε, και για τη «δέσμη μέτρων» που ανακοίνωσε (τα 20 από τα 27 αιτήματα που λέει ότι ικανοποιήθηκαν…) δεν χρειάστηκε κάποιος διάλογος, έφτανε η πίεση των μπλόκων.

Αυτός  ο «διάλογος» έγινε η δικαιολογία, ώστε κάποια μπλόκα να σπάσουν την απόφαση που πάρθηκε στα Μάλγαρα (4/1) για κλιμάκωση του αγώνα με 48ωρους αποκλεισμούς.  Η επίκληση του «διαλόγου» που πάρθηκε σαν απόφαση στην Νίκαια (11/1)  ήταν που έδωσε στην κυβέρνηση την δυνατότητα από την μία να διασπάσει το μέτωπο των αγροτών με την συνάντηση  με τις «πρόθυμες» ηγεσίες  και από την άλλη να κλιμακώσει ακόμη περισσότερο την επίθεση δυσφήμισης αλλά και τρομοκρατίας ενάντια στους αγωνιζόμενους αγρότες.

Η συνάντηση της Δευτέρας 19 Γενάρη έγινε με τους χειρότερους όρους για τους αγωνιζόμενους αγρότες. Με αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων και με δεδομένη την στάση της κυβέρνησης «ότι δώσαμε, δώσαμε», το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο.

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που έκαναν σημαία τους τον «διάλογο» και διαγκωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος θα αποτελέσει τον «επίσημο» συνομιλητή με την κυβέρνηση είναι υπεύθυνες απέναντι στους αγωνιζόμενους αγρότες γιατί έσπειραν αυταπάτες και οδήγησαν έναν σπουδαίο αγώνα σε υποχώρηση.

Ο μαζικός ξεσηκωμός της φτωχομεσαίας αγροτιάς αποτελεί μία σημαντική παρακαταθήκη για το λαϊκό κίνημα, οδηγό και «σχολείο» για τους αγώνες που απαιτούνται για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων. Αγώνες που θα ξεπεράσουν την ηττοπάθεια και τον συμβιβασμό και θα στηριχτούν στις δυνάμεις της φτωχομεσαίας αγροτιάς μέσα από τους αγροτικούς συλλόγους για να ανατραπεί η πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ –ΚΑΠ.