Συμμαχία με το κράτος-τρομοκράτη: Δεν είναι ασπίδα! Είναι μαγνήτης πολέμου!

Σε «εθνική στρατηγική», που δεν σηκώνει την παραμικρή αμφισβήτηση, έχουν αναγορευτεί τα σφιχταγκαλιάσματα του πολιτικού προσωπικού με τους δολοφόνους του Παλαιστινιακού λαού, υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ! Οι τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης για το deal άνω των 3 δισ. με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η σιωπηρή συμφωνία της αστικής αντιπολίτευσης των ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι η πολιτική του συστήματος είναι μία και μοναδική και αυτή καλείται να εφαρμόσει κάθε πιθανή και απίθανη, χθεσινή, σημερινή ή μελλοντική διαμόρφωση του εγχώριου πολιτικού συστήματος.

Περισσεύει το θράσος, μάλιστα, όταν οι κυβερνητικοί παράγοντες, που με απανωτές δηλώσεις τους έχουν καλέσει τον κόσμο της δουλειάς να προετοιμαστεί για κάθε λογής θυσίες για να υπηρετηθεί η γραμμή της υποτέλειας σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και ΕΕ, επαίρονται για την «ασφάλεια» που φέρνει η αιματοβαμμένη συμφωνία. Και αυτό συμβαίνει σε μια συγκυρία που ολόκληρη η περιοχή φλέγεται και η παρουσία των βάσεων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων των Αμερικάνων και του κράτους-δολοφόνου σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή μια χώρα μπορεί να βρεθεί στη διακεκαυμένη ζώνη.

Η εσπευσμένη μετακίνηση των Patriot από την Κάρπαθο -όπου είχαν μεταφερθεί μετά διθυράμβων στην αρχή της ιμπεριαλιστικής επιδρομής των ΗΠΑ στο Ιράν- στη Σούδα, μετά και το δημοσίευμα των Financial Times για στοχοθέτηση βάσεων της νοτιοανατολικής Ευρώπης, φανερώνει τα μεγάλα γεωπολιτικά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η ντόπια ανερμάτιστη άρχουσα τάξη, επιχειρώντας να υλοποιήσει τις αυξανόμενες απαιτήσεις των πολλαπλών προστατών της. Πάει πολύ, λοιπόν, τις διατεταγμένες της υπηρεσίες προς αυτούς να τις παρουσιάζει ως «στρατηγικές συμμαχίες»! Το ίδιο αποκαλύπτεται και από τις παλινωδίες για το μέλλον των Patriot που είναι σταθμευμένοι στη Σαουδική Αραβία και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ενεπλάκησαν ουκ ολίγες φορές στα μέτωπα των συγκρούσεων. Παλινωδίες, βέβαια, που αποτυπώνουν και τις μεγάλες αντιφάσεις της πολιτικής των ΗΠΑ και των επεμβάσεών τους στην περιοχή. Ταυτόχρονα, η σύγκρουση των πολλών αφεντάδων ενεργοποιεί μέχρι και στελέχη της ΕΥΠ στον καυγά για το ποιο ιμπεριαλιστικό αφεντικό θα εξυπηρετηθεί καλύτερα. Εξάλλου, επικρέμονται κρίσιμα ζητήματα, όπως η ανακίνηση του Κυπριακού, που χρειάζονται «γενναιότητα» από τις αστικές δυνάμεις για να γίνουν οι δύσκολες ρυθμίσεις, προκειμένου να υπηρετηθούν πρωτίστως οι στόχοι που θέτει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός.

Η συνέχεια ΕΔΩ