Εκπαιδευτικοί: Στη βιομηχανία διώξεων και πειθαρχικών απαντάμε με αγώνες!

Ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Χαρτζουλάκης, πρώην μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά και γνωστός στη Καρδίτσα από πρόσφατη εκδήλωση για τις εξελίξεις στην εκπαίδευση (ΕΔΩ), μπήκε κι αυτός για τα καλά στο στόχαστρο της διωκτικής/τρομοκρατικής μανίας της κυβέρνησης. Μεθαύριο 29/4 καλείται από την υπουργό στο Πειθαρχικό Συμβούλιο για  γνωμοδότηση για την έξοδό του σε δυνητική αργία (δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ).  

Την ίδια μέρα, ένα τέταρτο πριν, το ίδιο Πειθαρχικό Συμβούλιο καλείται να γνωμοδοτήσει για την παράταση της δυνητικής αργίας της Χρύσας Χοτζόγλου (είναι ήδη σε αργία εδώ και έναν χρόνο) για έναν χρόνο ακόμα! Θυμίζουμε ότι το έγκλημά τους ήταν ότι συμμετείχαν σε κοινή κινητοποίηση στο σχολείο της Χρύσας, εκπαιδευτικών και μαθητών, ενάντια στην αξιολόγηση (δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ).

Την ίδια μέρα (29/4) εκδικάζονται και τα πειθαρχικά τριών εκπαιδευτικών του 4ου ΓΕΛ Γαλατσίου γιατί συμμετείχαν στην απεργία-αποχή από τους μέντορες-συντονιστές.

Παράλληλα, πλήθος πειθαρχικών για συνδικαλιστικούς λόγους είναι επίσης σε εξέλιξη και χιλιάδες εκπαιδευτικοί οδηγούνται σε πειθαρχικά λόγω της συμμετοχής τους στην απεργία – αποχή από την αξιολόγηση και τρομοκρατούνται καθημερινά για να καμφθεί η αντίστασή τους στην αξιολόγηση (δείτε ΕΔΩ). Αυτή είναι η μαύρη πυραμίδα που επιχειρεί να δημιουργήσει ένα σχολείο,  με σιγή νεκροταφείου, με τον αγώνα στο γύψο και με ανύπαρκτα δικαιώματα για το λαό, τους εκπαιδευτικούς και τους

μαθητές. Ένα σχολείο ανοιχτό αποκλειστικά στις μαύρες «ιδέες» του συστήματος, στο ξέπλυμα των φονιάδων του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ ή στη διαφήμιση των ιδιωτικών, για να θυμίσουμε διαβόητες «δράσεις» του γνωστού ΔΙΔΕ Πειραιά.

Σε αυτήν τη μαύρη πυραμίδα, η υπόθεση της Χρύσας και του Δημήτρη είναι η κορυφή. Γιατί μιλάμε για άνοιγμα του δρόμου σε απολύσεις από το δημόσιο σχολείο εξαιτίας της συνδικαλιστικής δράσης.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΟΗΜΟΝΑ ΑΝΘΡΩΠΟ ΟΤΙ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ. 

Απέναντι σε αυτήν την επίθεση οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ πουλάνε κυριολεκτικά τρέλα. Όχι μόνο δεν οργανώνουν ΑΓΩΝΑ ενάντια σε αυτήν την πολιτική, αλλά υπονομεύουν ΑΝΟΙΧΤΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ μια τέτοια προοπτική. Κι όταν οι «ηγεσίες» δεν θέλουν, η «βάση» του κλάδου και τα πρωτοβάθμια σωματεία οφείλουν και μπορούν να οδηγήσουν τον αγώνα.  Γιατί η κυβέρνηση και η πολιτική του εγκλήματος των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών, των Ωνασείων, του Εθνικού Απολυτηρίου, του αυταρχισμού και της στράτευσης με τους ιμπεριαλιστές φονιάδες δεν μπορούν να αυτοπαρουσιάζονται σαν «υπερασπιστές» της σταθερότητας και της «εύρυθμης λειτουργίας» της εκπαίδευσης και της κοινωνίας, σαν «άριστοι εκπρόσωποι» μια χώρας και ενός λαού που καταδικάζουν.