28 Φλεβάρη 2026: Μαζικό συλλαλητήριο για τα Τέμπη

Με μεγάλη μαζικότητα, μικρότερη όμως από πέρσι, έγινε το μεσημέρι του Σαββάτου 28/2, στη κεντρική πλατεία της Καρδίτσας, το συλλαλητήριο για τα 3 χρόνια από τα Τέμπη. Για άλλη μια φορά εκατοντάδες καρδιτσιώτες ήταν εκεί. Νεολαίοι, εργαζόμενοι, φοιτητικοί σύλλογοι, σχολεία, μαθητές... Για τους 57 νεκρούς στα Τέμπη, για τους 15 πρόσφυγες τη Χίο, για τις 5 εργάτριες στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, για... για... Για να θυμηθούν και για να καταγγείλουν τα κρατικά και εργοδοτικά εγκλήματα στους σιδηροδρόμους, στα νερά του Αιγαίου, στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στους χώρους δουλειάς...

Στη συγκέντρωση καλούσαν όλοι σχεδόν οι φορείς της πόλης (Εργατικό Κέντρο, ΑΔΕΔΥ, εργατικά σωματεία και συνδικάτα, Δικηγορικός Σύλλογος, Ιατρικός Σύλλογος κ.α.) Μια συγκέντρωση βέβαια που δεν παλεύτηκε από τους διοργανωτές αφού φέτος ούτε απεργία καλέστηκε (με 4ωρη στάση εργασίας «ξεμπέρδεψε» το Εργατικό Κέντρο), ούτε κλείσιμο καταστημάτων αποφασίστηκε από τον Εμπορικό Σύλλογο ενώ η ΑΔΕΔΥ καλούσε τους δημόσιους υπάλληλους σε... Σαββατιάτικη απεργία! Παρόλα αυτά ήταν πολύς ο κόσμος, δεκάδες οι φορείς που συμμετείχαν με ψηφίσματα ή με ομιλίες και δεκάδες τα πανό και τα αυτοσχέδια πλακάτ ενώ

28 Φλεβάρη ξανά στους δρόμους! Η πολιτική τους συνεχίζει να δολοφονεί! Δεν θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουν οι αγώνες μας

Καρδίτσα 28/2/2025

Σάββατο 28 Φλεβάρη

κεντρική πλατεία - 12 μ

Τρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το έγκλημα στα Τέμπη, που έστειλε στον θάνατο 57 ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους νέους. Τρία χρόνια στα οποία η ίδια εγκληματική πολιτική συνεχίζει να θυσιάζει τις ζωές του λαού και των εργαζομένων στον βωμό του κέρδους της ντόπιας πλουτοκρατίας και των ιμπεριαλιστών αφεντάδων της σε ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όσο κι αν η κυβέρνηση και η ντόπια άρχουσα τάξη κρύβονται πίσω από λέξεις όπως «ανάπτυξη», «εκσυγχρονισμός», «επιχειρηματικότητα» και «ανταγωνιστικότητα», όσο κι αν καμαρώνουν πίσω από νούμερα που δήθεν αποδεικνύουν την επιτυχημένη πορεία της πολιτικής τους, η πραγματικότητα τους διαψεύδει με τραγικό τρόπο.

Καρδίτσα 28/2/2025

- Γιατί η «ανάπτυξή» τους είναι βαμμένη με το αίμα των εργατών και των εργατριών. Στη Βιολάντα, που η εργατική τάξη θρήνησε πέντε νεκρές εργάτριες, σε ένα εργοστάσιο που παρουσιαζόταν ως πρότυπο, ενώ τα μέτρα ασφαλείας παραβιάζονταν συστηματικά και για χρόνια. Στους χώρους δουλειάς, όπου μόνο πέρσι περισσότεροι από 200 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους λόγω της εγκληματικής έλλειψης μέτρων ασφαλείας και των εξοντωτικών όρων δουλειάς.

- Γιατί η «επιχειρηματικότητα» και η «ανταγωνιστικότητα» προϋποθέτουν μισθούς στα τάρταρα, εργαζόμενους που είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν 13 ώρες την ημέρα, έρμαια στους καθημερινούς εργοδοτικούς εκβιασμούς, και συνταξιούχους που πρέπει να συνεχίζουν να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά γεράματα.

- Γιατί τρία χρόνια μετά, ο «εκσυγχρονισμός» τους δεν μπορεί να εξασφαλίσει την παραμικρή ασφάλεια στις συγκοινωνίες και την καθημερινή ζωή του λαού. Με τα προβλήματα να

Ευθυτενείς, αγέρωχοι, με ψηλά το κεφάλι και υψωμένες γροθιές. Κομμουνιστές!

 

Δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ παλιότερες αναφορές του blog στους 200 της Καισαριανής

μουσικοπολιτική εκδήλωση για τα 1000 φύλλα/44 χρόνια έκδοσης της εφημερίδας Προλεταριακή Σημαία

Με επιτυχία και με ικανοποιητική συμμετοχή πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής 15/2 στο καφέ ΟΔΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ, η μουσικοπολιτική εκδήλωση με αφορμή τα 1000 φύλλα/44 χρόνια έκδοσης της εφημερίδας Προλεταριακή Σημαία.

Στην εισηγητική ομιλία έγινε μια σύντομη αναφορά σ’ αυτή την πολύχρονη εκδοτική προσπάθεια. Από το πρώτο φύλλο της Προλεταριακής Σημαίας που εκδόθηκε μέσα στη χούντα, σε συνθήκες παρανομίας, στο μακρινό 1968 μέχρι τις αρχές του 1971 (πρώτη περίοδος). Την επανεκκίνηση/επανέκδοση της εφημερίδας το 1976,  μετά τη πτώση της χούντας και μετά  το ιδρυτικό συνέδριο του ΚΚΕ(μ-λ), που συνεχίστηκε μέχρι το 1981 (δεύτερη περίοδος). Και στη συνέχεια, τα 1000 φύλλα/44 χρόνια της τρίτης περιόδου έκδοσης, δηλαδή μετά τη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης του 1982 μέχρι και σήμερα.

Όλα αυτές τις δεκαετίες η Προλεταριακή Σημαία ως εφημερίδα του ΚΚΕ(μ-λ), είχε σημαντική συμβολή στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος. Μια προσπάθεια σίγουρα με πολλά κενά, πολλές αδυναμίες, πολλά πισωγυρίσματα αλλά με μια τελική αποτίμηση σίγουρα θετική. Μια έκδοση χωρίς επαγγελματίες δημοσιογράφους και συντάκτες. Χωρίς χρηματοδότηση από κράτος, από ινστιτούτα, από ΜΚΟ και από διάφορα ΕΣΠΑ. Χωρίς «έμμεση» χρηματοδότηση από κρατικές διαφημίσεις, «λίστες Πέτσα» κ.α. Πάντα με οδηγό το

ΚΚΕ(μ-λ): Η αντιαγροτική πολιτική ΕΕ/ΚΑΠ/κυβέρνησης δεν διορθώνεται, μόνο ανατρέπεται! - Με ανυποχώρητο αγώνα, με τη γραμμή της αναμέτρησης!

Ο μεγάλος αγροτικός ξεσηκωμός έληξε χωρίς η κυβέρνηση να ικανοποιήσει κανένα από τα βασικά αιτήματα των αγροτών για εισόδημα επιβίωσης.

Ο μαζικός, πολύμορφος και πολυήμερος αγροτικός ξεσηκωμός, τα μπλόκα, οι κινητοποιήσεις, οι συνελεύσεις, οι συσκέψεις κ.λπ. ήταν «σχολείο» για χιλιάδες νέους αγροτοκτηνοτρόφους, αλλά και παράδειγμα για τα υπόλοιπα κομμάτια του λαού και της νεολαίας. 

Αυτός ο αγώνας στρίμωξε την κυβέρνηση και ακύρωσε στην πράξη τα σχέδια και τους ελιγμούς του κυβερνητικού επιτελείου.

- Δεν πέρασαν οι κυβερνητικές απειλές και οι απαγορεύσεις, η καταστολή των ΜΑΤ, των χημικών, των δικογραφιών.

- Δεν πέρασε ο κοινωνικός αυτοματισμός που επίμονα υποδαυλίζονταν από κυβέρνηση και

1000 φύλλα της εφημερίδας Προλεταριακή Σημαία

 

 

Οι 55 μέρες άνοιξαν τους λογαριασμούς της πάλης της φτωχομεσαίας αγροτιάς

εφημερίδα ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ 5/2/2026

Οι 55 μέρες αγώνα της φτωχομεσαίας αγροτιάς δεν ολοκλήρωσαν τους στόχους της, αλλά άνοιξαν τους μεγάλους λογαριασμούς της πάλης που έχει ανάγκη. Για να μείνει στα χωριά της και να ζει απ’ τη δουλειά της, αποκρούοντας και ανατρέποντας την πολιτική ΕΕ/ΚΑΠ/κυβερνήσεων που την ωθεί βίαια στο ξεκλήρισμα και την εξαθλίωση.
Αυτό το φάσμα της εξαθλίωσης και του ξεκληρίσματος που αποτυπώθηκε στην κραυγή «χρωστάω παντού» ήταν και η κινητήρια δύναμη που ξεκίνησε των αγώνα και γέμισε με αγροτικά μπλόκα όλη τη χώρα, κόντρα στην κυβερνητική τρομοκρατία αλλά και κόντρα τους σχεδιασμούς των αγροτοσυνδικαλιστικών παραγόντων.

Αυτή η εκρηκτική οργή των δεκάδων χιλιάδων που απειλούνται με ξεκλήρισμα και αντιμετωπίζουν τα πιο μεγάλα αδιέξοδα είναι που δεν έδινε λευκή επιταγή στους χειρισμούς των δεξιών και ρεφορμιστικών δυνάμεων και επέβαλλε τις συνελεύσεις των μπλόκων. Συνελεύσεις που απέρριπταν με αποφασιστικότητα και οργή την κυβερνητική γραμμή της συκοφάντησης και της τρομοκρατίας. Συνελεύσεις που συγκρούστηκαν από την αρχή του αγώνα με την απάτη του διαλόγου που πρότεινε η κυβέρνηση για να διώξει τη φτωχομεσαία αγροτιά από τα μπλόκα.
Αυτήν την οργή συμμερίστηκαν και με αυτήν την οργή συντάχτηκαν ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία της χώρας, αναγνωρίζοντας από την πρώτη στιγμή πως ο αγώνας αυτός στρεφόταν ενάντια στην πολιτική της εξαθλίωσης και της βαρβαρότητας, δηλαδή ενάντια στον κοινό εχθρό της συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας. Με αυτά τα δεδομένα, της εξαθλίωσης και της άμεσης απειλής ξεκληρίσματος της φτωχομεσαίας αγροτιάς, από τη μια, και της γενικευμένης λαϊκής στήριξης του αγώνα, από την άλλη, τα αγροτικά μπλόκα ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο και σε έκταση και σε διάρκεια. Ωστόσο, με βάση τις αδυναμίες του αγροτικού κινήματος, αυτά τα δεδομένα κάθε άλλο παρά αξιοποιήθηκαν για να αναπτυχθεί η πάλη που απαιτούνταν. Η πάλη που δεν

1000 φύλλα Προλεταριακή Σημαία

Αφισοκόλληση στο κέντρο της πόλης και στο χώρο της λαϊκής αγοράς έγινε μα αφορμή τα 1000 φύλλα έκδοσης της εφημερίδας Προλεταριακή Σημαία.

Όπως διαβάζουμε και στο επετειακό φύλλο της εφημερίδας που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στα περίπτερα, η Προλεταριακή Σημαία, στην τρίτη περίοδο που διανύει, επανεκδόθηκε και κυκλοφόρησε στις 10 Ιουλίου του 1982. Αμέσως μετά τη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης του ΚΚΕ(μ-λ), που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Ιουνίου του 1982 και η οποία διέκοψε έναν επώδυνο κύκλο διάλυσης, βάζοντας εκ νέου όρους αντίστασης στα ισχυρά ρεύματα της εποχής για ενσωμάτωση στη σοσιαλδημοκρατία και τον ρεφορμισμό και σε επιλογές παραίτησης. Διένυσε μια μεγάλη περίοδο, σχεδόν 44 χρόνια, τη μεγαλύτερη περίοδο συνεχούς κυκλοφορίας και μια από τις πλέον μακροχρόνιες, για έντυπο του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος.

Διαβάστε μικρό αφιέρωμα για τα 1000 φύλλα ΕΔΩ

Επτά χρόνια μετά...

του Κωστή Αλεξίου

Κι ο Στέφος ήταν παντός καιρού... παρουσιαστικό άλλης εποχής. Τιράντες, καπέλο, καμπαρντίνα και στα βαριά κρύα, ρούσικο καπέλο. Κι ήταν και παντός συνθηκών. Μια ζωή στρατευμένος στην πιο ευγενική και ταυτόχρονα σκληρότατη μάχη εναντίον των εχθρών της Ανθρωπότητας. Τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές. Αχώριστος Σύντροφος του Κομμουνιστή Ηλία Καμαρέτσου, απ' τα εφηβικά χρόνια, σμιλεύτηκε στην μεγάλη υπόθεση του Κομμουνιστικού κινήματος, αναμετρήθηκε όχι μόνο με τις εξωτερικές ιστορικές συγκρούσεις, αλλά και με τις εσωτερικές θύελλες του ρεβιζιονισμού, της διάλυσης και του τέλους της Ιστορίας, που μάχονταν λυσσαλέα οι αστοί κι οι ακόλουθοι τους. Η νιότη του κόσμου όμως είναι μεγάλο πανανθρώπινο κουσούρι. Ο Στέφος με την πορεία ζωής και δράσης το χε κατακτήσει. Κι όχι ατομικά. Συλλογικά, ταξικά, κομματικά μες στό ασταμάτητο καμίνι του Αγώνα. Συνδέθηκε με τους νέους και νέες γιατί παρόλο τα χρόνια του ήταν κι ο ίδιος νέος. Παλιάς κοπής αλλά νέας αφετηρίας. Πιστός στην αντίληψη των Μαοϊκών, πως για να κτιστεί το νέο πρέπει να